ေတာေပ်ာ္ရဟန္းတစ္ပါးရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းေလး

ဆြမ္းမရွိေပမယ့္ လမ္းရွိတယ္….။
ကြမ္းမရွိေပမယ့္ က်မ္းရွိတယ္….။
အရမ္းမသိေပမယ့္…မွန္းၾကည့္တယ္…။
စမ္းမၾကည့္ေပမယ့္ တန္းသိတယ္….။

ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕နားက အစြန္အဖ်ားေတာ႐ြာေလးတစ္ခုမွာ ေက်ာင္းထုိင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ပါးရဲ႕ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ မထင္မွတ္ဘဲ သူ႔ဆီေရာက္သြားခိုက္ သေဘာက်တာနဲ႔ ေရးမွတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းေလးက ေခ်ာင္က်က်ေနရာေလးမွာပါ။ ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ ယိုင္တုိင္တုိင္နဲ႔ မုိးေလလည္း မလုံၿခံဳပါဘူး။ 

သူဟာ     ဉာဏ္ထက္ျမက္ၿပီး အေမွ်ာ္အျမင္လည္း ႀကီးမားပါတယ္။ သာသနာ့ေရေသာက္ျမစ္ ခမ္းေျခာက္သြားတဲ့ သူ႔ဇာတိ႐ြာေလးမွာ သာသနာပ်ိဳးခင္းေတြ ျပန္လည္အညြန္႔ ထြက္လာဖို႔ အညြန္႔တလူလူျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္ခါစ ပညာေရးလမ္းခရီးကို စြန္႔လြတ္ၿပီး ငယ္ငယ္ ႐ြယ္႐ြယ္နဲ႔ တစ္ကိုယ္တည္း ေက်ာင္းထုိင္ေနရသူပါ။ ဆြမ္းကြမ္းလည္း မျပည့္စုံပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက မမႈပါဘူး။

 ေန႔ညဥ္႔မျပတ္ ဘာသာသာသနာ၊ ရပ္႐ြာတုိးတက္ေရးေတြ ျပဳလုပ္ေဆာင္႐ြက္ရင္း သူ႔ခံစားခ်က္ေတြကို အုိမင္းျခတက္ေနတဲ့ နံရံေတြမွာ ေသသပ္လွပတဲ့ လက္ေရးေလးေတြန႔ဲ အၿမဲဖြင့္ထုတ္ေနတတ္သူပါ။ 

အထက္က ကဗ်ာေလးကေတာ့ သူ႔ရင္ထဲက အံက်လာတဲ့ သူ႔ဘ၀၊ သူ႔အျခအေန ေကာက္ေၾကာင္းေလးေတြပါပဲ….။

ဆက္ခ်င္ဆက္ဦးမည္……..    

စပ္မိစပ္ရာ ဟာသမ်ား(၆)

ေအး ဂြကေတာ့ က်---တတတတပဲ

          လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္(၄၀)ေက်ာ္ေလာက္က ေခ်ာက္ၿမိဳ႕၊ အမွတ္(၁၄)နယ္ေျမ၊ စစ္ကြင္းရပ္ထဲက အလွဴတစ္ခုမွာ ဆရာေတာ္ ၂ ပါး တစ္ၿပိဳင္နက္တရားေဟာတဲ့ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲဒီဆရာေတာ္ ၂ ပါးရဲ႕ဘြဲ႔ေတာ္ေတြက ဦးခႏၱီနဲ႔ ဦးစႏၵာသီရိပါ။ သူတုိ႔ရဲ႕ဆရာျဖစ္သူ ဦးဉာဏက အစက ဦးခႏၱီကုိ ေဟာခုိင္းတာပါ။ ဦးခႏၱီက ဆြမ္းေလာင္းပြဲတစ္ခုလည္း သြားစရာရွိေနေတာ့ အျပန္ေနာက္က်လိမ့္မယ္ထင္ၿပီး ဦးစႏၵာသီရိကုိ ထပ္ေဟာခုိင္းလုိက္တာပါ။ အလွဴအိမ္မွာ ႂကြေတာ့ ဦးခႏၱီက အခ်ိန္မီေရာက္လာပါတယ္။ စီစဥ္သူက မုိက္ကုိ ဦးခႏၱီေရွ႕ပုိ႔လုိက္ပါတယ္။ သီလယူၿပီးခ်ိန္မွာ ဦးခႏၱီက မိုက္နဲ႔တရားေဟာေတာ့ ဦးစႏၵာသီရိကလည္း မုိက္မပါဘဲ မ်က္စိစုံမွိတ္ၿပီး ေဟာပါေတာ့တယ္။

          ဦးခႏၱီက “ဘယ္နဲ႔ အသံ ၂ ခု ထြက္ေနရတာလဲ” လုိ႔ ေမးေတာ့ အလွဴဒကာက ဦးစႏၵာသီရိကို ရပ္ဖုိ႔ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဦးစႏၵာသီရိက “ငါ့ကို ေဟာခိုင္းထားတာ ဘာလုိ႔ ရပ္ရမွာလဲ” လို႔ ျပန္လည္မိန္႔ၾကားၿပီး ဆက္ေဟာေနပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာေတာ္ ၂ ပါးတရားေဟာသံေတြက ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနေတာ့ အလွဴဒကာက “ေတာ္ၿပီ၊ တရားနားေထာင္ရတာ စိတ္႐ႈပ္တယ္။ ငါ့ဘာသာငါ အလွဴကုန္က်တဲ့စာရင္း တြက္ေနတာပဲ ေကာင္းတယ္” လုိ႔ေျပာၿပီး စာရင္းတြက္ေနပါေတာ့တယ္။

          ေနာက္ေတာ့ မုိက္သမားျဖစ္တဲ့ ဦးခႏၱီက ေလွ်ာ့သြားရပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ဦးဉာဏကုိ အနီးကပ္ဒကာေတြက “ဆရာေတာ္ ဘယ္လုိ စီမံလိုက္တာလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ ရွင္းျပဖုိ႔ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေနကို တုိတုိတုတ္တုတ္နဲ႔ ျပန္ေျဖလုိက္ပုံက “ေအး ဂြကေတာ့ က်….. တတတတပဲ” တဲ့။

(စကားခ်ပ္။....။ ေဖာ္ျပပါဆရာေတာ္ႀကီး ၃ ပါးမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အလွဴဒကာႀကီးကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိရွိေနၿပီး အသက္(၉၂)ရွိၿပီလုိ႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဦးဉာဏက သာယာ၀တီဦးေဥယ်ရဲ႕ တပည့္ တစ္ပါးပါ။ သာယာ၀တီဦးေဥယ်ဆုိတာ တစ္ခ်ိန္က ယပ္လွဲတရားမွာ နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ဓမၼ ကထိကဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးပါ။ ဆရာေတာ္ဦးဉာဏက သာယာ၀တီဆရာေတာ္ဦးေဥယ် တရား မေဟာခင္မွာ ေရွ႕ထြက္အေနနဲ႔ မၾကာခဏ ေဟာခြင့္ရခဲ့သူတစ္ဦးပါ။
           
ဆရာေတာ္ဦးဉာဏရဲ႕တပည့္ ၂ပါးထဲက ဦးခႏၱီဟာ သက္ေတာ္(၁၀၆)ႏွစ္ ရွည္ေတာ္မူၿပီး တစ္ႏုိင္ငံလုံးတြင္ သက္ေတာ္အရွည္ဆုံး ရတၱညဴမဟတၱဘြဲ႔ရရွိ႕ခဲ့တဲ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ သိကၡာျပည့္စုံတဲ့ က်မ္းဂန္တတ္ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္းပါး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဟာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ကမွ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတာပါ။ ဆရာေတာ္ႀကီးတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းႀကီးက အေတာ္ႀကီးက်ယ္၀န္းၿပီး သစ္ႀကီး၀ါးႀကီးမ်ားနဲ႔ စိမ္းလန္းစုိေျပကာ ေရာက္လာသူဒကာ၊ ဒကာမအေပါင္းရဲ႕စိတ္ႏွလုံးကုိ ႏွစ္သိမ့္ ႐ႊင္ၿပံဳးေစႏုိင္ပါတယ္။ ေက်ာင္း၀ုိင္းေျမေနရာ၀ယ္စဥ္က ၃၅က်ပ္ေပးရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ သိန္း(၃၅၀)ေပးလုိ႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေက်ာင္းတုိက္ႀကီးဟာ မဂၤလာမဟာဘုံစံေက်ာင္း ဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔ အမွတ္(၁၄)နယ္ေျမ၊ စစ္ကြင္းရပ္၊ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕မွာ ယခုတုိင္ တည္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးခႏၱီ ေက်ာင္းလို႔ပဲ လူသိမ်ားပါတယ္။ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕မွာ ဆရာေတာ္ႀကီးပိုင္ဆုိင္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတြ (၁၀) ေက်ာင္းရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။) 

         

အားရဖြယ္ရာ ဆြမ္းအႏုေမာဒနာ

           

မေကြးတုိင္း၊ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕ရဲ႕အေရွ႕ေတာင္ယြန္းယြန္းဘက္မွာ ေသြးနက္ဆုိတဲ့ ႐ြာတစ္႐ြာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ႐ြာက ႏုိင္ငံေက်ာ္စာေရးဆရာ ခ်စ္ႏုိင္(စိတ္ပညာ)ရဲ႕ဇာတိျဖစ္တဲ့ ေၾကးနီ႐ြာနဲ႔ ဟုိဘက္ ဒီဘက္ပါပဲ။ တရားေဟာၾကာတဲ့ ဦးစႏၵာသီရိက အဲဒီေသြးနက္႐ြာေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးေနခိုက္မွာပါ။ တစ္ေန႔မွာ ႐ြာထဲက ဦးေငြရဆုိတဲ့ဒကာတစ္ဦးက နံနက္ေစာေစာ အ႐ုဏ္ဆြမ္းလာပုိ႔ပါတယ္။

           ဦးစႏၵာသီရိက ခ်မ္းေအးေနေတာ့ အိပ္ယာထဲက မထေသးဘဲ ေစာင္ေလးၿခံဳထားရင္းနဲ႔ ဆြမ္းဒကာကုိ အသံခပ္ေလးေလးနဲ႔ ႏုတ္ဆက္လုိက္ပုံက “ေၾသာ္ ေငြရ ေငြရ မင္း အရင္ဘ၀က ငါ့သားကြ”တဲ့။

           ဆြမ္းဒကာလည္း မ်က္ႏွာ႐ြံ႕မဲ့ၿပီး စိတ္ဆုိးသြားပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ကပၸိယႀကီး “မင္းက ဘာလုိ႔ နာရမွာလဲ၊ ဒီဘ၀မွ မဟုတ္ဘဲ အရင္ဘ၀လို႔ ေျပာတဲ့ဥစၥာ” လုိ႔ ၾကားကေန ေျဖသိမ့္ေပးလိုက္ပါေတာ့ တယ္။ 

တရားၾကာ ေယာက္မနဲ႔ထုိး အဲဒါမွပုိဆုိး

          
 တစ္ခ်ိန္က ေတာ႐ြာအလွဴတစ္ခုမွာပါ။ တရားေဟာမယ့္ပုဂၢဳိလ္ထိုင္ဖို႔ သီးျခားပလႅင္တစ္ခု စီမံ မထားေတာ့ တရားေဟာတဲ့ဆရာေတာ္က အျခားသံဃာမ်ားနဲ႔တန္းတူထုိင္ၿပီး ေဟာရပါတယ္။ အဲဒီ အလွဴမွာ တရားေဟာတဲ့ဆရာေတာ္ကေတာ့ အထက္ကေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ မုိက္သမားက လက္ေလွ်ာ့ ေပးခဲ့ရတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးစႏၵာသီရိပါပဲ။ ဦးစႏၵာသီရိက မ်က္စိမွိတ္ၿပီး တရားေဟာေနရာ ဆြမ္းကပ္ခ်ိန္ ေရာက္လည္း မရပ္ေသးပါဘူး။ ဒါန႔ဲဒကာတစ္ဦးက ဒယ္အုိးႀကီးေတြေမႊတဲ့  ေယာက္မရွည္ႀကီးနဲ႔ လိုက္ကာေနာက္ကေန ဆရာေတာ္ရဲ႕ဖင္ကို လွမ္းတုိ႔လိုက္ပါတယ္။
           အဲသလို တရားၾကာလို႔ ေယာက္မနဲ႔ထုိးၿပီး သတိေပးတာကုိ ေရွ႕တိုးေဟာခိုင္းတယ္ထင္ၿပီး သံဃာစင္ေရွ႕နားတိုးတုိးၿပီး ေဟာလိုက္တာ ပုိဆုိးသြားပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အဲဒီနယ္မွာ “တရားၾကာ ေယာက္မနဲ႔ထုိး အဲဒါမွပုိဆုိး”ဆုိတဲ့ဆုိ႐ုိးစကားတစ္ခုေခတ္စားသြားပါေတာ့တယ္။

စာမရသူ ေက်ာက္ပြင့္နဲ႔ထုိး ကိုယ္က်ိဳးနည္းပါဘိ

          

ဦးစႏၵာသီရိမွာ တပည့္ကိုရင္ ၃ ပါးရွိပါတယ္။ ဆရာေတာ္က သူတုိ႔ကုိ ေန႔စဥ္စာသင္ေပး ပါတယ္။ ေရွးတုန္းက ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႔ ကံ့ကူဆံနဲ႔ေရးၿပီး စာလုိက္ရတာပါ။ အဲဒီကံ့ကူဆံကို ေက်ာက္ပြင့္လုိလည္း ေခၚၾကပါတယ္။ ဦးစႏၵာသီရိက စာမရတဲ့သူကုိ အဲဒီေက်ာက္ပြင့္နဲ႔နဖူးကို နာနာထုိးထုိးပစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တပည့္ေတြ တစ္ပါးၿပီးတစ္ပါး ထြက္ထြက္ေျပးေတာ့တာ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ကပၸိယပဲ ေက်ာင္းမွာ က်န္ေနပါေတာ့တယ္။ စာမရသူ ေက်ာက္ပြင့္နဲ႔ထုိးလုိ႔ တပည့္ေတြ ထြက္ေျပးကုန္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးမွာ ခိုင္းစရာေက်ာင္းသား၊ ကုိရင္မရွိေတာ့ဘဲ အခက္အခဲ ျဖစ္သြားပါ ေတာ့တယ္။

          
 မွတ္ခ်က္//31.1.2012 ေခ်ာက္ၿမိဳ႕၊ အမွတ္(၁၄)နယ္ေျမ၊ စစ္ကြင္းရပ္၊ သက္ေတာ္ရွည္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဦးခႏၱီ တည္ထားကိုးကြယ္အပ္ေသာ သိမ္ေတာ္ဦးေ႐ႊေစတီႀကီးေပၚတြင္ က်င္းပ ျပဳလုပ္ၾကေသာ ဗုဒၶပူဇနိယပြဲေတာ္၊ ၁၉ ႀကိမ္ေျမာက္၊ ၂၄ နာရီအသံမစဲ မဟာပ႒ာန္း ႐ြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲ၊ သံဃဒါနဆြမ္းေလာင္းပြဲႏွင့္ စာေရးသူအား တရားေဟာၾကားရန္ စီမံေပးသည့္ပြဲတြင္ ေတြ႔ဆုံခဲ့ရေသာ ေရွးမီဆရာေတာ္မ်ား၏ ျပန္လည္မိန္႔ၾကားခ်က္မ်ားကုိ အမွတ္္တရအျဖစ္မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါသည္။
         
         

ေတာင္ေပၚမုိးစက္ အျပန္ခက္

 

ဦးစႏၵႏွင့္ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္ေသာ ဦးဓမၼိက၊ ဦးေ၀ပုလႅ၊ ဦးနႏၵိယ၊ ဦးဓမၼပါလ၊ ဦးကုသလ တုိ႔သည္ ခ်င္းျပည္နယ္၊ မင္းတပ္ၿမိဳ႕၀န္းက်င္မွ ရြာေလးမ်ားဆီသုိ႔ သာသနာျပဳသြားဖုိ႔ရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။
ဦးစႏၵတုိ႔သည္ သြားရမည့္နယ္ေျမေဒသ၏အေနအထား၊ ရာသီဥတု၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးစသည္မ်ားကုိ စံုစမ္းသည္။ လုိအပ္မည့္ေဆး၀ါး၊ ရိကၡာမ်ား၊ အေႏြးထည္၊ ၿခဳံေစာင္ စသည္မ်ားကို ၀ယ္ယူၾကသည္။ ဓာတ္မီး၊ မီးခ်စ္မ်ားပါမက်န္ စုံႏုိင္သမွ်စုံေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာျပင္ဆင္ရသည္။ သာသနာေတာ္ထြန္းကားျပန္႔ပြားေရးအဖြဲ႔ႏွင့္ ေစတနာရွင္မ်ားကလည္း လုိအပ္မည့္ပစၥည္းမ်ား၊ အသုံးစရိတ္မ်ား လွဴဒါန္းေပးေလ၏။

ဦးစႏၵတုိ႔အဖြဲ႔သည္ မႏၱေလးမွ ပခုကၠဴ၊ ေက်ာက္ထု၊ မင္းတပ္အထိ အဆင့္ဆင့္ ခရီး ထြက္ခဲ့ၾကရသည္။ ေပါက္ၿမိဳ႕အထြက္တြင္ ကားဘီးေပါက္ေလ၏။ ႏုုတ္ခြန္းဆက္ဆုိင္းဘုတ္မွ “ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမက္ ရွိပါေစ” ဟူေသာစာတန္းေၾကာင့္ ဟာသျဖစ္ၾကေသး၏။ တဒဂၤ ဒုကၡမ်ား ေပ်ာက္သြားၾကသည္။ အရိပ္အကာမရွိေသာ လြင္တီးေခါင္လမ္းေဘးတစ္ေနရာတြင္ အညာေျမ၏ ေနပူႀကဲႀကဲဒဏ္ကုိ လွလွပပခံစားၾကရသည္။

ဒီဇင္ဘာခရစၥမတ္ပြဲေတာ္ေၾကာင့္ ေက်ာက္ထုမွ မင္းတပ္တက္မည့္ကားမရွိ၍ လမ္းခရီးတြင္ အခက္အခဲေတြ႕ၾကရျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာက္ထု၀န္းက်င္မွ ေယာရြာေလးမ်ားဆီသုိ႔ မေမွ်ာ္္လင့္ဘဲ ေရာက္ဘူးသြားသည္။ ေယာသူ၊ ေယာသားတုိ႔၏စကားေျပာ၀ဲသံမ်ား၊ အသံုးအႏႈံး မ်ားက ဦးစႏၵတုိ႔အား ဗဟုသုတမ်ားစြာ ျဖစ္ေစသည္။ သူတို႔သည္“အင္း”ဟု ထြက္ေသာ စကားလုံးမ်ားကုိ “အန္း” ဟု ေျပာဆိုတတ္ၾကသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ထမင္းဆုိလ်င္ ထမန္းဟု အသံထြက္ေလ့ရွိသည္။  ဦးစႏၵတုိ႔ေျပာေသာ စကားမ်ားကုိ မပီဘူးဟု ေျပာခံရ၍ ငုိအားထက္ ရယ္အားသန္ၾကရျပန္၏။   သူတုိ႕၏ရုိးသားမႈမ်ား၊ ဧည့္၀တ္ေက်ပြန္ေဖာ္ေရြမႈမ်ား၊ ဗုဒၶဘာသာ အေပၚယုံၾကည္ကုိိင္းရႈိင္းမႈမ်ားကုိိ ေတြ႔ရေတာ့ ရင္ထဲပီတိ ျဖစ္ရျပန္၏။

ခ်င္းျပည္နယ္၊ မင္းတပ္ၿမိဳ႕၊ ပင္လယ္ျပင္အထက္ေပ(၄၈၆၀)၊

ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးသုိ႔ ေရာက္ၾကၿပီ။ မိမိတုိ႔ေရာက္ေၾကာင္းကုိ သက္ဆုိင္ရာဌာနမ်ားဆီ သတင္းပုိ႔ၿပီးေနာက္ ကုိယ္စီကိုယ္စီသာသနာျပဳရမည့္ရြာေလးမ်ားဆီ ခရီးႏွင္ရင္း တစ္ပါးႏွင့္ တစ္ပါး လမ္းခြဲၾကရသည္။ ဦးနႏၵိယႏွင့္ဦးေ၀ပုလႅက မင္းတပ္ၿမိဳ႕ေပၚမွ လွမ္း၍ျမင္ရေသာ ”လုပ္ေခး၊ ၀ေကာက္”စေသာ ရြာကေလးမ်ားဆီ ထြက္သြားၾကၿပီ။ ဦးဓမၼိကက မင္းတပ္ၿမိဳ႕၏ အေရွ႕ဘက္ျခမ္းမွ လွီးမဆန္ရြာသုိ႔ တစ္ပါးတည္း ၾကြသြားေလၿပီ။  ဦးဓမၼပါလ၊ ဦးကုသလႏွင့္ ဦးစႏၵတုိ႔သုံးပါးက မင္းတပ္ၿမိဳ႕၏အေနာက္ေျမာက္ဘက္တြင္ရွိေသာ မသူးရြာ၊ ၀မၼသူးရြာ၊ လိုင္းပန္ရြာေလးမ်ားဆီသုိ႔ ၾကြၾကရသည္။ တစ္ရြာႏွင့္တစ္ရြာ မုိင္(၄၀)၊ (၅၀) (၈၀) စသျဖင့္ ေ၀းကြာလြန္းေသာေၾကာင့္ တစ္ပါးႏွင့္တစ္ပါးေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ျပန္မေတြ႔ၾကေတာေပ။ ညိဳမ ေယာင္ျပာလဲ့လဲ့ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားကလည္း မုိးထိလုနီးပါး ကာဆီးထားသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနျပန္၏။
ဦးစႏၵသြားရမည့္ရြာကား လိုင္းပန္ရြာ။ မင္းတပ္ႏွင့္ မုိင္(၄၀)ေ၀းကြာ၏။ ထုိခရီးကုိ ေျခက်င္ႏွင္ရသည္။ ရြာခံလူႀကီးတစ္ေယာက္၊လူငယ္ႏွစ္္ေယာက္ႏွင့္မိန္းကေလးေလးေယာက္ လာႀကိဳၾကသည္။ ဦးစႏၵ၏ေစာင္၊သကၤန္း၊ ေဆး၀ါးႏွင့္ဆန္၊ဆီ၊ဆား၊ ငပိ၊ ငေျခာက္ထုပ္မ်ားကုိ ထမ္းေပးၾကသည္။ ဦးစႏၵကုိ ေတာင္တက္အေတြ႔အႀကံဳမရွိေသာေၾကာင့္ ဘာပစၥည္းမွ မသယ္ ေစခ်င္ၾက။ ဦ္းစႏၵကေက်ာပုိးအိပ္ထဲမွ အေရးပါေသာ ကင္မရာ၊ ေရဒီယုိ၊ဒုိင္ယာရီ ပစၥည္းမ်ား ကုိစိတ္မခ်၍ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ လြယ္ထားလုိက္သည္။ လမ္းခရီးတြင္ ေယာက်ၤားေလးမ်ား ႏွင့္မိန္းကေလးမ်ားသည္ အတူတူအိပ္ၾကေလသည္။ ဤသို႔ခ်စ္ခင္ရင္ႏွီးစြာ၊ ေႏြးေထြးစြာ ဖက္လဲတတင္းဆက္ဆံျခင္းသည္ ခ်င္းလူငယ္တုိ႔၏ လြပ္လပ္မႈအရွိဆုံး ရုိးရာဓေလ့တစ္ခုျဖစ္ ေၾကာင္း သိလာရသည္။

အခ်ဳိ႕ေနရာတြင္္ ျမင့္မားလွေသာေက်ာက္ကမ္းပါးရံႀကီးမ်ားေပၚမွ ခက္ခဲစြာသြားရ သည္။ ေဘးမွႏြယ္ပင္မ်ားကုိ အားျပဳထားရသည္။ ရံခါ ယိုင္တုိင္တုိင္၀ါးတံတားေလးမ်ားေပၚမွ သဲထိပ္ရင္ဖုိ ေလွ်ာက္ရျပန္သည္။ လမ္းခရီးတြင္ မၾကာခဏေခ်ာ္လဲက်သည္။ တစ္ေနရာတြင္ ေရအုိင္ထဲလဲက်ရာ ေက်ာပုိးအိပ္ထဲမွေရဒီယုိက ေရစုိ၍ ပ်က္ဆီးသြားေလ၏။ အခ်ဳိ႕ပစၥည္း မ်ားကုိ မသယ္ႏုိင္ေတာ့ေပ။ ထုိအခါ လမ္းေဘးႀကဳံရာတြင္ ဒီအတုိင္းထားခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔က “မေပ်ာက္ဘူူး၊ ေနာက္မွ ျပန္သယ္ခိုင္းမယ္” ဟု ေျပာသျဖင့္ အံ့ၾသရျပန္၏။ သစၥာရွိေသာ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ဤရုိးရာက်င့္၀တ္ေလး မပ်က္စီီးပါေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းေနမိသည္။

တေတာ၀င္ တေတာင္တက္၊ ေခ်ာင္းအဆက္ဆက္ကိုလည္း ျဖတ္သန္းရသည္။    ေဘာင္၊ ဘုရားကုန္း၊ မရွိန္းေလွာ္၊ ၀မၼသူး၊ ၊ေခါက္ထား၊ ေတာင္ကုန္း၊ ခြီးရိန္၊ ထာေလာင္း၊ မသုံႏူး၊ စပ္ေကာက္၊ ခြဲလုံသာ၊ ေဆ့ခမ္းစေသာရြာမ်ားကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ရသည္။ အခ်ဳိ႕ရြာ ေလးမ်ားက တစ္ရြာလုံးေပါင္းမွ အိမ္ေျခ (၃) အိမ္ပဲရွိ၏။ အခ်ဳိ႕ရြာက (၅) အိမ္။ သုံးရက္ႏွင့္ ႏွစ္ည ခရီးျပင္းႏွင္လုိက္ရ၏။ 

ေရာက္ပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္၏ အေနာက္ေျမာက္ဘက္မွ ေ၀းလံေခါင္ပါးေသာ ပင္လယ္ ျပင္္အထက္ အျမင့္ေပ(၅၀၀၀)ေက်ာ္မွ အညတရရြာေလး။  လုိင္းပန္ရြာ။  တစ္ရြာလုံးမွ အိမ္ေျခ (၂၀) ၀န္းက်င္မွ်သာ။ အိမ္ေလးမ်ားက ေတာင္ယာ တဲသာသာ။ အားလုံး ဓနိမိုး၊ ၀ါးကပ္ကာ၊ ပ်ဥ္ခင္းထားၾကသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးက ရြာႏွင့္အလွမ္းေ၀းေသာ ေတာင္ကုန္းျမင့္ ျမင့့္ေလးတစ္ခုေပၚတြင္ ထီးတည္းေလး ျဖစ္ေန၏။ ေက်ာင္းေဘးတြင္ သခ်ၤဳိင္းကုန္းက ကပ္ လွ်က္။ ေက်ာင္းေနာက္ေဘးတြင္ ေခ်ာက္ႀကီးရွိ၏။ ေဘးပတ္လည္တြင္ သစ္ေတာႀကီးက ၀န္းရံထား၏။ ရြာသူ၊ ရြာသားမ်ားက ေ၀းလံလွေသာ ေတာင္ယာေတြမွာသာ အေနမ်ားသည္။ ရြာ ထဲတြင္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေလးမ်ားသာ က်န္ေနသည္။ ရြာတြင္ စာသင္ေက်ာင္းမရွိေပ။ သူတုိ႔အဖို႔ ေ၀းလံလွေသာ ေတာင္ကုန္းထိပ္ေပၚမွ ရြာတစ္ရြာသုိ႔သြား၍ ေက်ာင္းသြားတက္ ၾကရသည္။ ေခ်ာင္းမ်ား၊ ေတာေတာင္မ်ားကုိ တစ္ေနကုန္ ျဖတ္သန္းၾကရသည္။ သူတုိ႔ဘ၀ေလးေတြကုိ ၾကည့္၍ ရင္ထဲ မခ်ိၿပီ။

ဦးစႏၵသည္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔စြာ၊ ထိပ္လန္႔စြာ၊ အထီးက်န္စြာျဖင့္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ   တကုိယ္္တည္း ျဖတ္သန္္းေနရသည္။ မၾကာခင္တြင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ရြာေလးတြင္ ေခါဟာစိမ္း အမည္ရွိ ခရစ္ယာန္တရားေဟာဆရာမေလး ေရာက္လာသည္။ သူမက လူငယ္မ်ားကုိ သီခ်င္းဆုိေပးျခင္း၊ ဂစ္တာတီးေပးျခင္း၊ ေခါင္ရည္ အတူေသာက္ျခင္းျဖင့္ စည္းရုံးေလသည္။ သူမထံတြင္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူစည္ကားလာသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေပၚအေျခခံေသာ ဆူညံမႈမ်ား၊ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားက ေတာင္တန္းမ်ားစြာကုိ ဖုံးလႊမ္းေနေတာ့၏။ ဦးစႏၵဆီမွာေတာ့ ေျခာက္ကပ္ေန၏။ အထီးက်န္ အေဖာ္မဲ့ေန၏။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါး၏ေက်ာင္းကုိ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား လာ၀ုိင္းေၾကာင္း သတင္းရသည္။ ဦးစႏၵအဖုိ႔ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္။  

အခ်ိန္ကာလငွက္ငယ္ေလးမ်ားက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ခရီးႏွင္ေနၾကေလၿပီ။ ေန႔ရက္ နာရီတုိ႔ကလည္း အၿပိဳင္အဆုိင္ ဒုိင္ယာရီထဲ ခုန္ဆင္းေနၾကသည္။ ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း ရာသီ စက္၀န္းတုိ႔က ဦးစႏၵ၏ ပ်င္းရိမႈ၊ အထီးက်န္မႈမ်ားကုိ လြမ္းစရာ၊ ရင္ေမာစရာ၊ ေတြးေတာစရာ ကားလိပ္ကာမ်ားျဖင့္ တစ္ခန္းၿပီးတစ္ခန္း ဆြဲေခၚသြားသည္။

ရွည္လ်ားေျခာက္ေသြ႕လွေသာ ေႏြဥတုက လြမ္းစရာ၊ ရင္ေမာစရာ ဇာတ္ကြပ္မ်ားျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖျပသေန၏။ မီးခုိးမ်ားတလူလူႏွင့္ ေတာင္ကတုန္း႐ႈခင္းမ်ားက အလြမ္းဇာတ္ကုိ အဓိက ပံ့ပုိးေပးေနၾကသည္။ ေႏြအလွရႈခင္းမ်ားက စ်ာန္ရေထရ္ရွင္မ်ားပင္ စ်ာန္ေလ်ာႏုိင္ေလာက္၏။  ျမဴခုိးေတြကလည္း သီေခါင္ျမင့္မား မုိးအလား ေတာင္ထြတ္မ်ားကုိ ပိတ္ဖုံးထားလုိက္၊ လွစ္ဟေပးလုိက္ႏွင့္ ၾကည္စယ္ေနေလ၏။ ေတာင္ယာလုပ္ရန္ သစ္ေတာမ်ားစြာကို ခုတ္လွဲပစ္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေျမၾသဇာရေစရန္ မီးရႈိ႕ၾကသည္။  အဖုိးတန္သစ္ေတာႀကီးမ်ား ျပဳန္းတီး ေနမႈကုိ ရင္နာနာႏွင့္ပဲ ၾကည့္ေနရေတာ့၏။ ေတာမီးမ်ားကလည္း ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွသည္။ ပင္ျမင့့္ေပၚမွ နီနီရဲရဲ ေတာင္ဇလပ္ပန္းတုိ႔က သူတုိ႔ဘ၀၊ သူတုိ႔အလွမ်ား ေပ်ာက္ဆုံးသြားေတာ့မည္းလားဟု ထိတ္လန္႔ေနဟန္ရွိ၏။ လွေသြးဖုံံသည့္ ေရာင္စံုသစ္ခြေလးမ်ားခမ်ာ ေတာမီးမ်ားၾကားတြင္ မလူးလြန္႔၊ မရႈိက္သာေတာ့။  အံႀကိတ္ငုိမွိတ္ရင္း သူတုိ႔အလွေလးေတြကုိိ ရင္နာနာႏွင့္ စြန္႔ခြာေနၾကရပုံမ်ားက မရႈရက္စရာ။ သစ္ေတာျပန္းတီးမႈေၾကာင့္ သားေကာင္မ်ားလည္း မ်ဳိးုတုန္းလာၾကသည္။ 

စား၀တ္ေနေရး က်ပ္တည္းမႈ၊ အတၱဆန္မႈမ်ားက သဘာ၀အလွမ်ားကုိ ရက္ရက္ စက္စက္ ဖ်က္ဆီးေနၾကသည္။ သယံဇာတမ်ားကုိ ၿပဳံးတီးေစ၏။ ထုိအရာမ်ားကို အစားထုိး ႏုိင္ရန္ ဦးစႏၵက ေက်ာင္း၀န္းက်င္တြင္ ငွက္ေပ်ာ၊ ပိႏၷဲ၊ သရက္၊ ဒညွင္း၊ သံပရာစေသာ အပင္မ်ားကုိ စုိက္ပ်ဳိးထားလုိက္သည္။ ရြာသူ၊ ရြာသားမ်ားကုိလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် ရွင္းျပလုိက္၊ အစားထုိးစုိက္ခုိင္းလုိက္ႏွင့္ သဘာ၀အလွမ်ားကုိ တတ္ႏိုင္သမွ် ကာကြယ္လုိက္သည္။ ထုိအခါ ထီးတည္းျဖစ္ေနေသာ ေပငါးေထာင္ေက်ာ္ေပၚမွ ဦးစႏၵ၏ေက်ာင္းေလးသည္ ေနခ်င္ စဖြယ္ေလးျဖစ္လာသည္။

ဧၿပီေရာက္ေတာ့ မုိး စတင္ရြာေလၿပီ။ တစ္၀ါတြင္းလုံး မုိးမျပတ္ေတာ့။ အၿငိဳးႀကီးေသာ မုိးႀကီးထဲတြင္ ဦးစႏၵ၏ ေက်ာင္းေလးႏွင့္ လူသူမရွိေသာ တဲသာသာ ဓနိမိုး၊ ၀ါးကပ္ကာ အိမ္ စုတ္ျခာျခာေလးမ်ားသာ အထီးက်န္စြာ တည္ရွိေန၏။ ဦးစႏၵလည္း ငတ္တစ္လွည့္၊ ျပတ္တစ္ လွည့္ႏွင့္။ လွ်ပ္စီးမ်ားက တ၀င္း၀င္း၊ မုိးခ်ဳန္းသံ၊ မုိးႀကိဳးပစ္သံမ်ားက နားကြဲမတတ္။ တစ္ရြာ လုံး ေ၀းလံလွေသာ ေတာင္ယာမ်ားဆီ ေရြ႕ေျပာင္းသြားၾကေလၿပီ။ ရြာထဲတြင္ ၾကက္၊ ငွက္၊ ေခြးမ်ားပင္ မက်န္ေတာ့ေပ။

မုိးထဲေလထဲတြင္ သြားလာလုပ္ကုိင္ၾကရေသာေၾကာင့္ ရြာသူ၊ ရြာသားမ်ား၊ ကေလး မ်ားသည္ အေအးမိ၊ ႏွာေစး၊ ဖ်ားနာ၊ ၀မ္းပ်က္၊ ၀မ္းေလ်ာ ျဖစ္ၾကသည္။ ကေလးမ်ား၏ခႏၶာ ကုိယ္တြင္ ၀ဲ၊ ဒက္၊ ဂၽြတ္မ်ားျဖင့္ ညစ္ပတ္စုတ္ေပေနသည္။ ဦးစႏၵသည္ ပါလာေသာေဆး၀ါးမ်ားျဖင့္ ကုသေပးလုိက္သည္။ က်န္းမာေရးအေျခခံဗဟုသုတမ်ား၊ တစ္ကုိယ္ေရးသန္႔ရွင္းမႈမ်ား ကုိလည္း ရွင္းျပသည္။ ဘာသာစကားအခက္အခဲေၾကာင့္ အဆင္မေျပမႈမ်ားႏွင့္လည္း ေတြ႔ႀကံဳံရသည္။ သုိ႔ႏွင့္ ညစ္ပတ္စုုတ္ေပေနေသာကေလးမ်ားကုိ ၾကည္လင္ေသာစမ္းေခ်ာင္းေလးထဲတြင္ ကုိယ္တုိင္ေရးခ်ဳိးေပးျခင္း၊ ဆပ္ျပာမႈန္႔မ်ားျဖင့္ သူတုိ႔အ၀တ္မ်ားကုိ ကုိယ္တိုင္လည္းေလ်ာ္္၊ သူတုိ႔ကုိလည္း ေလ်ာ္ဖြတ္ေစျခင္းျဖင့္ လက္ေတြ႔သင္ျပေပးသည္။ အေမြးနံသာမ်ား၊ ဆပ္ျပာမ်ား၊ အ၀တ္အစားမ်ားလည္း ေ၀ေပးလုိက္သည္။

ႏုိင္ငံေက်ာ္ဓမၼကထိက၊ ၀ါခင္းကုန္းဆရာေတာ္ တည္ေထာင္ထားေသာ မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ ဗုဒၶဘာသာျပန္႔ပြားေရး အသင္းကလည္း သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ လုိအပ္မည့္ ပစၥည္းမ်ားကို  လွဴဒါန္းေပးသည္။ ဗြီဒီယို၊ မီးစက္မ်ား၀ယ္ၿပီး  တစ္ပတ္တစ္ခါ ဗြီဒီိယုိျပေပး  လိုက္သည္။  ဗြီဒီယုိျပေပးျခင္းေၾကာင့္  ျမန္မာစကားလည္း ပုိ၍ကၽြမ္းက်င္လာၾကသည္။ ေခတ္မီတုိးတက္္ေနေသာ ၿမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမႈမ်ားႏွင့္ ႏွိမ့္က်ေနာက္က်န္ေနေသာ သူတုိ႔ဘ၀မ်ားကုိ ႏိႈင္းယွဥ္လာၾကသည္။ တုိးတက္လုိစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေနၾကသည္။

အခ်ိန္ကာလေတာင္ကုန္းေပၚမွ ေန႔၊ ရက္၊ လေက်ာက္စရစ္ခဲမ်ားက တစတစ ၿပိဳက် လာ၏။ ေတာင္ေပၚေဆာင္းက မညွာမတာေထာင္းေလ၏။ ေမးခ်င္းရုိက္ကာ ရုိးတြင္းျခင္ဆီ မ်ားပင္ ခမ္းသြားၿပီလားဟု ေအာက္ေမ့ရ၏။ ေနမင္းႀကီးကား ဘယ္ေပ်ာက္ေနမွန္းမသိရ။ “ေတာင္ေငြ႕ေ၀ေ၀၊ အေထြေထြႏွင့္…….ေနစၾကာလည္း၊ ေရာင္၀ါမထြန္း၊ ခ်မ္းရွာလြန္း၍” ဟူေသာ မဲဇာေတာင္ေျခရတုမွ စာတစ္ပုိဒ္က ေခါင္းထဲေပၚလာေလ၏။ နံနက္္ (၉) နာရီေက်ာ္မွ ေနေရာင္္ျခည္ကုိ စတင္ျမင္ရသည္။ ညေန (၄) နာရီေရာက္လ်င္ ေနလုံးႀကီးက ေတာင္စြယ္ ေတာင္တန္းမ်ားၾကား လ်င္ျမန္စြာ တိမ္းလွ်ဳိးသြားေလ၏။ ေနကြယ္ေသာ ေတာင္စြယ္မႈံပ်ပ် မ်ားက ဘ၀အဓိပၸါယ္ကုိ ၿငိဳးငယ္စြာ ျပေနသေယာင္ပင္။

မုိးေလကင္းလြတ္ေသာ္လည္း အခ်မ္းဒဏ္က ျပင္းထန္လွ၏။ ဦးစႏၵက ေက်ာင္းေရွ႕ ေျမကြက္လပ္ကုိ တူးေဖာ္ရွင္းလင္းေျမညွိေစသည္။ ေဘာလုံး၊ ျခင္းလုံးကစားနည္းမ်ားျဖင့္ ကုိယ္က်န္းမာေရးကုိ ဖန္တီးေပးလုိက္သည္။ လက္ေတာက္ခုံလုပ္ေပးျခင္း၊ က်ားကြက္ ကစားနည္းမ်ားျပေပးျခင္း၊ စာဖတ္ေစျခင္း၊ အရုပ္ကေလးမ်ားကုိ ေဆးျခည္ေစျခင္းျဖင့္ သူတုိ႔၏ ဉာဏ္ရည္မ်ားကုိ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေစရန္လည္း ဖန္တီးသည္။ 

ငွက္ေပ်ာဖူးသုပ္စားနည္း၊ ပိႏၷဲသီးခ်က္နည္း စသည္တုိ႔ကုိလည္း သင္ၾကားျပသေပး လုိက္သည္။ ေက်ာင္းနံရံမ်ားတြင္လည္း ဗဟုသုတရေစေသာစာမ်ား၊ ပညာေပးေၾကာ္ျငာမ်ား ကပ္ေပးထားလုိက္သည္။ တပည့္ေလးမ်ား၏ပုံမ်ားကုိ ရုပ္ေျပာင္ကာတြန္းမ်ားဆြဲ၍ နံရံမ်ားတြင္ ကပ္ထားလုိက္သည္။ သုိ႔ႏွင့္ တပည့္္ေလးမ်ားက ဦးစႏၵကုိ ပုိ၍ပုိ၍  ခင္မင္ရင္းႏွီးလာၾကသည္။ ေျပာဆုိသမွ် လက္ခံလာသည္။ မိဘမ်ားကလည္း လြန္စြာပီတိျဖစ္္ေနၾကသည္။ သားေကာင္ မ်ားကုိ သတ္ျဖတ္၍ ရုိးရာနတ္ပူေဇာ္မႈမ်ားၾကားတြင္ ဗုဒၶဆင္းတုမ်ားက တင့္တယ္စြာ ေနရာရ လာသည္။ ၾကမ္းတမ္းရက္စက္ေသာ လက္စားေျခသတ္ျဖတ္မႈမ်ားၾကားတြင္ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈ ေမတၱာစမ္းေရမ်ားက ေအးျမၾကည္လင္စြာ စီးဆင္းလာ ၾကၿပီ။ ဗုဒၶဘာသာခံယူပြဲ၊ ထီးတင္ပြဲ၊ သၾကၤန္ပြဲ၊ သက္ႀကီး ရြယ္အုိမ်ားကုိ ပူေဇာ္ပြဲ၊ ေခါင္းေလွ်ာ္္ ေရးခ်ဳိးေပးသည့္ပြဲ၊ ရွင္ျပဳရဟန္းခံပြဲ မ်ားလည္း က်င္းပႏုိင္လာသည္။

   အခ်ိန္ကာလငွက္ငယ္ေလးက ေဆာင္း၊ ေႏြ၊ မုိးရာသီအမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ သယ္ေဆာင္လာၿပီး တစ္ႏွစ္တာ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚျပန္သြားေလၿပီ။  ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ဆရာေတာ္၏ အကူအညီ၊ ရမ္ပန္းရြာမွ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး၏ နားလည္မႈျဖင့္ ဦးစႏၵသည္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားကုိ သူ႔ေက်ာင္းေလးမွာပဲ စာသင္ေပးခြင့္ရလာသည္။ သူတုိ႔ မုိးေလထဲျဖတ္သန္းၿပီး အေ၀းႀကီး သြားစရာမလုိေတာ့။ မိဘမ်ားကလည္း လြန္စြာ သေဘာက်၊ ကေလးမ်ားကလည္း ၿပံဳးေပ်ာ္ရႊင္၊ မိမိရင္မွာလည္း ခ်မ္းေျမ႕၊ အုိ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ ကမၻာသစ္ေလးပါလား။ ယူအန္ဒီီပီ (UNDP) အဖြဲ႔က ကူညီေသာေၾကာင့္ မူလတန္းေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္း ျဖစ္ေပၚလာသည္။

ပညာေရးေကာလိပ္ေက်ာင္းဆင္း ဆရာမေလးမ်ားလည္း ေရာက္ရွိလာၾကသည္။ သူ႔တုိ႔အဖုိ႔လည္း တစ္ရြာတြင္ တစ္ေယာက္တည္းေနၾကရသည္။ အရြယ္ႏုႏုမိန္းမပ်ိဳေလးမ်ား လည္းျဖစ္ျပန္၊ ရာသီဥတုကလည္း ၾကမ္းတမ္းျပန္၊ ေနရသည္ကလည္း တစ္ေယာက္တည္းမုိ႔ သူတုိ႔အဖို႔ ေနရထုိင္ရသည္မွာ ရင္ေလးစရာ။ ကုိယ္ခ်င္းစာမိသည္။ တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီေပး သည္။ ေဖးမေစာင့္ေရွာက္လုိက္သည္။

၀ါကၽြတ္ေသာအခါ ဗဟုိဆရာေတာ္ႏွင့္ နယ္လွည့္စည္း႐ုံးေရး သာသနာျပဳခရီးစဥ္မ်ား ၾကြရသည္။ မင္းတပ္ၿမိဳ႕၀န္းက်င္မွ ေ၀းလံေခါင္းပါးေသာရြာေလးမ်ားဆီသုိ႔ ကားတစ္တန္၊ ဆုိင္ ကယ္တမ်ဳိး၊ ေျခလ်င္တစ္ဖုံခရီးစံုႏွင္ရသည္။ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းေတြခ်ည္းမုိ႔ လြန္စြာ ဆင္းရဲပင္းပန္းေလ၏။ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္မ်ား၊ အ၀တ္အစား၊ ေဆး၀ါးစသည္မ်ားေ၀ေပးရင္း စည္း႐ုံးရသည္။ ခ်င္းလူမ်ဳိးမ်ား၏ အေနအထုိင္၊ ဓေလ့စရုိက္၊ ရုိးရာမ်ားကိုလည္း ေသခ်ာသိရွိလာသည္။

မင္းတပ္ၿမိဳ႕နယ္တြင္ သာသနာျပဳဌာနေက်ာင္းေပါင္း(၅၅)ေက်ာင္းရွိၿပီး ႐ြာေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ခန္႔ရွိ၏။ ခ်င္းလူမ်ဳိးေပါင္း(၅၃)မ်ဳိးခန္႔ရွိေလ၏။ အဓိကမ်ဳိးႏြယ္ႀကီးမ်ားမွာ ဒုိင္၊ မြန္၊ မကန္းဟူ၍ သုံးမ်ဳိးရွိသည္။ မကန္းခ်င္းမ်ားက အနက္ေရာင္၀တ္စံုမ်ားကုိ ၀တ္ေလ့ရွိ၏။ ဒုိင္မ်ားက အနီေပၚတြင္ အနက္ေရာင္အဆင္းၾကားမ်ားေဖာ္ထားေသာ ၀တ္စံုမ်ားကုိ ၀တ္ေလ့ရွိိ၏။ မြန္ခ်င္းမ်ားက အစိမ္းႏွင့္ အျဖဴေရာေသာ အဆင္းလွလွေလးမ်ားကုိ ၀တ္တတ္ၾက၏။ ရံခါတြင္ ေရႊခ်ည္ထုိးေလးမ်ားျဖင့္ လြန္စြာလွပၾကေလ၏။

ရြာေပါင္းမ်ားစြာသို႔ ျဖတ္သန္းသြားလာရေသာေၾကာင့္ ေျမျပန္႔မွ ဆရာမေလးမ်ား၏ ေတာင္ေပၚတြင္ ဆင္းရဲခ်ဳိ႕စြာေနရပံုမ်ားကုိ ကုိယ္တုိင္ေတြ႔ႀကံဳလာရသည္။ သနားက႐ုဏာလည္း ျဖစ္မိသည္။ အခ်ဳိ႕ဆရာမေလးမ်ားက ရုိးရာေခါင္ပြဲမ်ား၊ မိမိတုိ႔ႏွင့္မတူေသာ ဓေလ့ထုံးစံမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ႀကံဳေသာအခါ မီးစင္ၾကည့္၍ ကတတ္ၾက၏။ အခက္အခဲအမ်ဳိးမ်ိဳးၾကားမွပင္ ဆင္းရဲခ်ဳိ႕တဲ့နိိမ့္က်လွေသာ ေတာင္ေပၚသားမ်ားကုိထူးခၽြန္လာေအာင္ အနစ္နာခံ၍ ေပးဆပ္ေနေသာ သူတုိ႔၏ႀကိဳးစားမႈမ်ားကုိျမင္ရေတာ့ ဦးစႏၵပီတိျဖစ္မိသည္။ အခ်ဳိ႕ကား တဒဂၤေပ်ာ္႐ြင္မႈ၊ လြပ္လပ္မႈေလးမ်ားအေပၚတြင္ ေမ်ာပါသြားၾကေလ၏။ အခ်ဳိ႕ေတာင္ေပၚမွာပဲ အိမ္ေထာင္ က်သြားၾကသည္။ သူတုိ႔ဘ၀ေလးမ်ားကုိ ေတာင္ေပၚမွာပဲ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕တဲ့စြာ ျမဳတ္ႏွံၾကရပုံမ်ားကုိ ျမင္ရျပန္ေေတာ့ ဦးစႏၵအဖုိ႔ ရင္ထဲမခ်ိ ခံစားမိ၏။ တစ္ခါက ဆရာမတစ္ေယာက္ လမ္းခရီးတြင္ ေခါင္ရည္မူး၍ လဲေနသည္ကုိေတြ႔ရာ ဦးစႏၵ အေတာ္စိတ္္ထိခိုက္သြားသည္။ ေတာင္ေပၚေခါင္ ပြဲ(နတ္ပြဲ)မ်ားတြင္ ႏြားေနာက္သား၊ ေတာ၀က္သားမ်ားစား၍ ေယာက်ၤားေလး၊ မိန္းကေလးမ်ား ေခါင္ရည္အတူတူ့ ေသာက္ၾကသည္။ တစ္ညလုံး ဆူညံေအာ္ဟစ္ကၾကသည္။ ဖက္လဲတတင္း အတူတူ အိိပ္ၾကသည္။

ေတာင္ေပၚသူ၊ ေတာင္ေပၚသားတုိ႔၏ အနာဂတ္လွပေစရန္ ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာအဖြဲ႔မ်ား၊ က်န္းမာေရးအဖြဲ႔မ်ား၊ ယူအန္ဒီပီ(UNDP)၊ ကဲယား(Care)စေသာ ေထာက္ပံ့ေရးအဖြဲ႔မ်ား၊ ေဆာက္လုပ္ေရး၀န္ထမ္းမ်ားက ကူညီေနၾကသည္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေနၾက သည္။ ေတာင္ေပၚသူ၊ ေတာင္ေပၚသားမ်ားသည္ လူရည္လည္လာၾကသည္။ အစစအရာရာ သြက္လက္လာၾကသည္။

ျပဴတင္းေပါက္ဖြင့္လ်င္ ေလေကာင္းေလသန္႔လည္း ရႏုိင္သည္။ ယင္ေကာင္မ်ားလည္း တစ္ၿပိဳင္နက္ ၀င္လာႏုိင္သည္။ ယဥ္ေက်းမႈစီးခ်င္းထုိးပြဲမ်ားျဖစ္လာၾကသည္။ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာလွ်င္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား က်ဆင္းသြားတတ္သည္မွာ ဓမၼတာ။ ရုပ္ပုိင္း ဆုိင္ရာဖြ႔ံၿဖိဳးမႈမ်ားေနာက္ကြယ္မွ အတၱဆန္မႈမ်ား၊ မတရားမႈမ်ားကုိ ေတြ႔ႀကဳံၾကားသိလာ ရသည္။ သူတုိ႔၏ ရုိးသားမႈေလးမ်ား၊ ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာေလးမ်ား ေလ်ာ့ပါးလာမႈကုိ ဦးစႏၵသည္ ဆုိ႔ႏွင့္ေၾကကြဲစြာႏွင့္ သုံးသပ္ေနမိသည္။ ဦးစႏၵသည္္ ေျပာင္းလဲမႈဒဏ္ကုိ မခံႏုိင္ျခင္းေလာ။ အလြမ္းသည္မႈ အားႀကီးေနျခင္းေလာ……….သူ႔ကိုယ္သူ ေ၀ခြဲမရေပ။

ဆရာမေလးအား စကားစပ္မိလ်င္ ထုိအေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးမိသည္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ဖုိ႔ရန္ တုိက္တြန္းမိသည္။ ဆရာမေလးသည္ စိတ္မ၀င္စားျခင္း ေလာ၊ မႏွစ္သက္ျခင္းေလာ မေျပာတတ္။ လက္ခံပုံလည္း မေတြ႔ရေပ။

ဦးစႏၵအဖုိ႔လည္း သာသနာျပဳတာ၀န္ၿပီးဆုံးသြားေလၿပီ။ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရမည့္ ခရီး စဥ္ကားရွိေသး၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ ဦးစႏၵျပန္ရေတာ့မည္။ ရြာသူ၊သားမ်ားက စိတ္မေကာင္းၾက။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေလးမ်ားက ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိေၾကြးၾက၏။ ၀ါဆုိမုိးကား သံေယာဇဥ္ မျပတ္ေသးေပ။ သဲႀကီးမဲႀကီးရြာသြန္းေနသည္။ ဦးစႏၵရင္ထဲတြင္ ဗေလာင္ဆူပြက္ေန၏။ မုိးခ်ိန္းသံ၊ ေတာ္လဲသံမ်ားက တ၀ုန္း၀ုန္း၊ တခ်ဳံးခ်ဳံးႏွင့္။ ျဖစ္ႏုိင္လ်င္ မိမိဘ၀ကုိ  သူတုိ႔ေလး ေတြထံမွာပဲ တစ္သက္လုံး ျမဳတ္ႏွံထားခ်င္ပါ၏။ သုိ႔ရာတြင္ မျဖစ္ႏုိင္ေသာ အေျခအေနမ်ားက ဦးစႏၵ၏ဘ၀တြင္ ၀န္းရံထား၏။ ဦးစႏၵသည္ ဆႏၵႏွင့့္ဘ၀တုိ႔၏ တစ္ထပ္တည္းမက်မႈဒဏ္ကုိ ႀကိတ္မွိတ္ခံစားေနရသည္။ သူတုိ႔ေလးေတြနဲ႔အတူ ဆရာမကုိ မေတြ႔ရေပ။ ဆရာမကို ႏုတ္ဆက္ခ်င္သည္။ ဆရာမကား ေ၀းလံလွေသာရြာတစ္ရြာသုိ႔ ရုိးရာေခါင္ပြဲဆင္ႏြဲပုံမ်ားကုိ ေတြ႔ႀကံဳလုိေသာေၾကာင့္  ေမာင္ထန္းကီးႏွင့္လုိက္သြားေၾကာင္းသိရသည္။ ေမာင္ထန္းကီးကား နာမည္ပ်က္သူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ တရား၀င္မယားႏွစ္ေယာက္လည္းရွိသည္။ ဆရာမအား ႏုတ္မဆက္သာေသာေၾကာင့္ အမွတ္တရကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေရးထုတ္၍ ေက်ာင္းနံရံမွာပဲ ကပ္ထားလိုက္ေတာ့သည္။

ေတာင္ေပၚမုိးစက္၊  အျပန္ခက္၍

ႏုတ္မဆက္သာ၊  ရင္မွာ နာ၏။

ျမဴမႈံႏွင့္ ႏွင္း၊  ရာသီ၀န္းလဲ

ခ်င္းႏွင္း၀င္ေရာက္၊  ရင္ကုိေဖာက္၏။

မဆုံးႏုိင္ေသာ၊  ဤဇာတ္ေမ်ာတြင္

အေသာမသတ္၊  တစ္ခန္းရပ္ျဖင့္

မျပတ္မသား၊  ႏုတ္ဆက္သြားသည္

ေတာင္ေပၚမုိးက  သက္ေသတည္………….။

ဦးစႏၵကား ျပင္းထန္လွေသာ မုိးေရစက္မ်ားေအာက္တြင္ ေက်ာပုိးအိပ္ကုိ လြယ္ရင္း တေရြ႕ေရြ႕ ခရီးႏွင္ေန၏။ လိုက္ပုိ႔ၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ား၏မ်က္ရည္္မ်ားက ေတာင္ေပၚ မုိးစက္မ်ားႏွင့္ၿပိဳင္လွ်က္……။ “ဒုိင္႐ူ ကဆစ္တမ္း…ပါေဘြ၊ ဒုိင္႐ူ ကဆစ္တမ္း…ပါေဘြ…” (ဘုန္းႀကီး မျပန္ပါနဲ႔၊ ဘုန္းႀကီး မျပန္ပါနဲ႔)”…။ ငုိယိုေအာ္ဟစ္သံမ်ားက ထစ္ခ်ဳံးသံမ်ားႏွင့္ ေရာေထြးေန၏..။ ေ၀ွ႔ရမ္းေျမာက္ခ်ီကာဆီးထားေသာ သူတို႔လက္မ်ားေၾကာင့္ ဦးစႏၵ၏ ေျခလွမ္းတို႔က ေႏွးေကြးေလးလံေနဆဲ………။ ေတာင္ေပၚမုိးကလည္း အၿငိဳးႀကီးေနဆဲ……….။

စရဏ

(သီရိလကၤာႏုိင္ငံ၊ ၂၀၁၁ခုႏွစ္။ တတိယအႀကိမ္ထုတ္၊ လကၤာတမန္မဂၢဇင္းတြင္ ေရးသားထားခဲ့ေသာ ၀တၳဳ။)

အႏႈိင္းမဲ့

ေနရဥၹရာျမစ္

ေနရဥၹရာျမစ္ထဲေမ်ာရန္ လူေသအေလာင္းထမ္းလာသူေတြကို ျမင္ေနရတယ္….။ ေရ၊ ေလ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ညစ္ညမ္းမွာ၊ ေရာဂါရမွာထက္ ဟိႏၵဴအယူအဆေတြက သူတုိ႔အေသြးအသားထဲအထိ ေနရာယူထားတယ္။ တရားပြဲ က်င္းပေနတဲ့ မဟာေဗာဓိဂယာ၀န္းက်င္နားက ျဖတ္သြားၾကတယ္။ တရားနာေနလို႔ ညပ္ပိတ္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးက ေနရာဖယ္ေပးဖုိ႔ လုံး၀မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အေျခအေန။ လုံၿခံဳေရးရဲေတြက အျပြတ္အသိပ္။ ရဲေတြနဲ႔ လူေတြနဲ႔… ။ လားမားေတြနဲ႔…။ တိဘက္ေတြနဲ႔… စကားမ်ားၾကတာ ထပ္တလဲလဲ။

အိႏၵိယႏုိင္ငံသည္ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံတစ္ခုျဖစ္သည္။ ဘာေတြ စီေနမွန္းေတာ့ မသိ။ ေတာင္းသူ ေတြေရာ….ေကာင္းသူေတြေရာ…..။ လုသူေတြေရာ….ညဳသူေတြေရာ…။ ေဖြးေဖြးေတြေရာ..ညစ္ေထး သူေတြေရာ။ ဆန္းတာေတြေရာ…လန္းတာေတြေရာ..ရမ္းတာေတြေရာ..ၾကမ္းတာေတြေရာ။ ညစ္သူေတြ ေရာ ခ်စ္သူေတြေရာ….ပစ္သူေတြေရာ(အမႈိက္သရုိက္၊ အညစ္အေၾကးေတြ ပစ္ခ်င္ရာ ပစ္ၾက)။ ေျပာသူေတြေရာ…ေဟာသူေတြေရာ။ ျပသူေတြေရာ…ခ်သူေတြေရာ..။ တတ္သူေတြေရာ…ျဖတ္သူေတြေရာ.။ ၾကြားသူေတြေရာ…၀ါးသူေတြေရာ။ ခြဲသူေတြေရာ.. ကြဲသူေတြေရာ…။ လူျမင္ကြင္းလည္း ေပၚတင္ အေပ့ါ အေလးသြားတယ္။ ပိုက္ဆံလည္း ေျပာင္လိမ္ေျပာင္ေတာင္းခ်င္တယ္။ လစ္တာနဲ႔ သုတ္ခ်င္တယ္။ ခုတ္ခ်င္တယ္။ ျဗဳတ္ခ်င္တယ္။ ယုတ္ခ်င္တယ္။

ဘာသာေပါင္းစုံ။ လူေပါင္းစုံ။ စကားေပါင္းစုံ။ စရုိက္ေပါင္းစုံ။ တုိက္ေပါင္းစုံ။ ဆုိက္ေပါင္းစုံ။  ဂုိက္ေပါင္းစုံ။ ရႈပ္ေထြးပ်ားခတ္ေန၏။ ပညာရွင္ေတြက ဒိုက္ဗာ့စ္ (diverse) ဒီမုိကေရာစီတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားတုိင္းက ဒီမွာ ပြင့္တာျဖစ္ႏုိင္တယ္။ အခ်င္းခ်င္း ထုတ္ခ်င္တဲ့ ေလာဂ်စ္ေတြ ထုတ္ေနမိတယ္။ ဒီလုိ ေရာျပြန္းရႈပ္ေထြးေနမႈေတြကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ ဒီ(မဇၥ်ိမ)ေဒသကုိပဲ ေရြးေရြးၿပီး ပြင့္ၾကတာျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါမွလည္း သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ရဲ႕ စြမ္းပကားေတြ ပုိၿပီး ေပၚလြင္ထင္ရွားလာမွာေပါ့တဲ့…တစ္ပါးက။ အခ်င္းခ်င္း စြဲခ်င္တဲ့ ေကာက္ခ်က္ေတြ ဆြဲေနမိတယ္။ ေနာက္တစ္ပါးက “ဟုတ္တယ္ေလ..။ ဒါေၾကာင့္ အႏႈိင္းမဲ့ျဖစ္တာေပါ့” လုိ႔ သိမ္းက်ဳံးၿပီး၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿခံဳငုံၿပီး နိဂုံးခ်ဳပ္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္….။

(အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ မဟာေဗာဓိ၀န္းက်င္တြင္ ကမၻာေက်ာ္တိဘက္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဒလိုင္းလားမား၏ ၁၀ ရက္တုိင္တုိင္ ေဟာၾကားေသာ တရားေတာ္မ်ားကုိ နားေထာင္ရင္း အမွတ္တရ)

ဟာသမထုတ္ႏုိင္တဲ့ ေန႔ရက္မ်ား

      ရႊီး…ရႊီး…ျဖန္း….

          မွန္တံခါးကုိ သစ္ကိုင္းမ်ားက လာ႐ုိက္ေနသည္။ သစ္႐ြက္စိမ္းမ်ား ကပ္က်န္ေနခဲ့သည္။ အားလုံးတိတ္ဆိတ္ေန၏။

          ၀ွီး…ဒိုင္း…..ဒုန္း…ဒုန္း…ေဗ်ာ…..ဗုန္း…

တုိက္ေပၚက ဘာျပဳတ္က်သြားမွန္းမသိ။

          ၀န္းက်င္တစ္ခုလုံး ေမွာင္မုိက္ေနသည္။ တံခါးကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အသာေလး ဆြဲလွပ္ဖို႔ျပင္ခုိက္ “မလွပ္နဲ႔၊ မလွပ္နဲ႔” အေမွာင္ထဲက ေအာ္သံၾကားေတာ့ လွည့္ၾကည့္လုိက္စဥ္ မဲမဲႀကီး ငုတ္တုတ္ႀကီး ထုိင္ေနသူတစ္ဦး။

          တစ္ခါတစ္ခါတြင္ သုံးထပ္တုိက္ႀကီးတစ္ခုလုံး လႈပ္ယုိင္းခါထြက္သြားသည္။ ဘာေတြ ျဖစ္ၿပီကုန္လဲ…။

          အလင္းေရာင္ ပ်ပ်ေလး ထြက္လာသည္။ “မိုးပါလာလုိ႔ ေတာ္တာ၊ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ မလြယ္ဘူး” ဦးေသာဘိတဓမၼအသံၾကားရသည္။ “မုိးက ေလကုိ ျဖတ္ေတာက္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သက္သာတာ” သူက ေလာဂ်စ္ကယ္ရီးစင္းထပ္ထုတ္လုိက္သည္။ ဦးသုနႏၵ(ေဖာင္းျပင္)က အားပါးတရေထာက္ခံေန သည္။ ေစာေစာက ေခါင္မုိးေပၚက ေရေပပါ(စည္ပိုင္း)ႀကီး ျပဳတ္က်သြားတာလုိ႔ သူက ဆုိသည္။

          ဒီဇင္ဘာ(၂၉)ေန႔ကတည္းက စတင္တုိက္ခတ္ေနတဲ့ သိမ္း(Thane)မုန္းတုိင္း။ ၂၉ ရက္ေန႔ (၁၂) နာရီ ေက်ာ္တာနဲ႔ ျပင္းထန္းလာေလေတာ့၏။ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၊ တမီလ္နာဒူးျပည္နယ္၊ ခ်င္ႏုိင္း (Chennai) ၿမိဳ႕၏ အေရွ႕နဲ႔ အေရွ႕ေတာင္ဘက္၊ မုိင္(၃၃၀)ခန္႔၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ၊ ကိုကုိးကၽြန္းရဲ႕ အေနာက္နဲ႔ အေနာက္ ေတာင္ဘက္၊ မိုင္(၅၇၅)မုိင္၀န္းက်င္၊ ပုသိမ္ၿမိဳ႕၊ အေနာက္ေတာင္ဘက္၊ မုိင္(၇၂၀) ခန္႔ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ေတာင္ပုိင္းပင္လယ္ကို ဗဟုိျပဳၿပီး ၆ နာရီအတြင္းမွာ အေနာက္-အေနာက္ ေတာင္ဘက္ကုိ တစ္နာရီ ၇ မုိင္ႏႈန္းနဲ႔ ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ ဆုိင္ကလုန္းမုန္းတုန္း။ NRL data ေတြ ထုတ္ျပန္ခ်က္က ၂၈ ရက္ေန႔ကတည္းက စတင္တုိက္ခတ္ေနတာတဲ့။ အိႏၵိယ ေန႔စဥ္ သတင္းစာ ကလည္း ႀကိဳတင္သတိေပးၿပီး ရာသီဥတုအေျခအေနကို တိတိက်က် တြက္ခ်က္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ လမ္းေဘးတဲသာသာအိမ္ေလးမ်ားတြင္ ေနထုိင္တဲ့ ေဒသခံျပည္သူေတြကို ေဆး႐ုံ၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ ေနရာခ်ေပးထားပါတယ္။

အိႏၵိယမိုုးေလဝသနဲ႔ ဇလေဗဒဌာနတုိ႔ ေျပာၾကားခ်က္အရ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္န႔ဲ အိႏၵိယသမုုဒၵရာကိုု အေျချပဳတိုုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ ဆိုုင္ကလံုုးမုုန္တိုုင္းနာမည္မ်ားအား အိႏၵိယ၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ ပါကစၥတန္၊ သီရိလကၤာ၊ ေမာ္လဒိုုက္၊ ျမန္မာ၊ အိုုမန္နဲ႔ ထိုုင္းႏိုုင္ငံေတြက အလွည့္က် နာမည္ေပးျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။

၂၀၀၄ ခုုႏွစ္က စတင္အသက္ဝင္ခဲ့တဲ့ ကမၻာ့မိုုးေလဝသ၊ ဇလေဗဒအဖြဲ႔နဲ႔ ကုုလသမဂၢ အာရွ၊ ပစိဖိတ္ စီးပြားေရးနဲ႔ လူမႈေရး ေကာ္မရွင္တို႔ွ ခ်မွတ္ထားတဲ့ လုုပ္ထံုုးလုုပ္နည္းေတြအညီ ခုုလို နာမည္သတ္မွတ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံရွစ္ႏိုင္ငံက အမည္ ၆၄ ခုု ျပင္ဆင္ထားျပီး အလွည့္က် ေၾကညာတယ္။ ခုု ဘဂၤလား ပင္လယ္ေအာ္ဆီ ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ ဆိုုင္ကလံုုးနာမည္ သိမ္း (Thane) အား ျမန္မာႏိုုင္ငံက ေပးခဲ့တာပါ။

ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္မ်ားက ေပးခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံနဲ႔ ဆိုုင္ကလံုး နာမည္မ်ားမွာ….

•     လိုင္လာ (ပါကစၥတန္)၊ နစ္ရွား (ဘဂၤလားေဒ့ရွ္) ၂၀၁၀
•     ဖ်န္း (ျမန္မာ) ၂၀၀၉
•     အိုင္လာ (ေမာ္လဒိုက္) ၂၀၀၉
•     ဘီဂ်လီး (အိႏၵိယ) ၂၀၀၉
•     ရက္ရွ္မီး (သီရိလကၤာ) ၂၀၀၈
•     နာဂစ္ (ပါကစၥတန္) ၂၀၀၈

          အရွင္က သီရိလကၤာကေန ၂၇ ရက္ေန႔မွာ အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ ခ်င္ႏုိင္းၿမိဳ႕ကုိ ေရာက္ရွိပါတယ္။ ၂၈ ရက္ ေန႔နံနက္မွာ မုန္တုိင္းသတင္းကို ဖတ္ထားပါတယ္။ အရွင့္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္ (၈)ပါးက ခ်ီဒမ္ဘရမ္(Chidambaram)ၿမိဳ႕၊ အနာမလုိင္းတကၠသုိလ္(Annamalai Univarsity)မွာ Ph.D တန္းတက္ေနၾကပါတယ္။ သူတုိ႔အတြက္ စာအုပ္စာတမ္း၊ သကၤန္း၊ ႏုိ႔မႈန္႔၊ ေခါင္းရိတ္ဓား၊ လဘက္ေျခာက္စတာေတြ လွဴဒါန္းဖုိ႔ အဲဒီၿမိဳ႕ကုိ သြားမွ ျဖစ္မွာပါ။ ခ်င္ႏုိင္းကေန ဂယာသြားဖုိ႔ ရထားလည္း စီစဥ္ၿပီးၿပီ။ ဂယာကေန ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ဖို႔ေလယာဥ္လက္မွတ္ကလည္း ႀကိဳတင္ျဖတ္ထားၿပီးၿပီ။ အႏၱရာယ္ကို ေၾကာက္ၿပီး မသြားရင္ သူတုိ႔လုိအပ္ခ်က္ေတြလည္း ဆုံး႐ႈံးသြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ မိမိျပဳလုပ္တဲ့ ကုသုိလ္ ေကာင္းမႈဓမၼအစြမ္းကိုပဲ အားကုိးၿပီး  ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ေစေတာ့ဆုိၿပီး မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းရဟန္းေတာ္ ဦးဓမၼသီရိနဲ႔အတူ ရထိမီနာ(Rathimeena)ဘတ္စ္ကားစီးၿပီး  ၂၈ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၁ နာရီ ၅၅  မိနစ္မွာ ခ်င္ႏုိင္းၿမိဳ႕ကေန စတင္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ကားခ ၂ ပါးစာ ႐ူးပီး(၅၀၀)ေပးရပါတယ္။ ကားဂိတ္ ကို တက္စီငွားရာ ႐ူးပီး ၈၀၀ က်ပါတယ္။ လမ္းေဘးကားရပ္ေတာ့ လဘက္ရည္ တစ္ပါး တစ္ခြက္ ေသာက္ရာ တစ္ခြက္ကို ၁၃ ရူးပီးက်ပါတယ္။ (ခ်ီဒမ္ဘရမ္ၿမိဳ႕ထဲမွာ တစ္ခြက္ကုိ ၆ ႐ူးပီးေပးရပါတယ္။) ည ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ သီရိနိ၀ဆ(Sri Nivasa) ႐ုပ္ရွင္႐ုံ(Theater)နားမွာ ဆင္းရပါတယ္။ အရွင္ေဥယ်ဓမၼ၊ အရွင္ေသာဘိတဓမၼနဲ႔ ဘုန္းႀကီးဦးပ႑ိတို႔ လာႀကိဳၾကပါတယ္။

          ၂၉ ရက္ေန႔ မနက္ခင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သူတုိ႔တက္ေရာက္ေလ့လာေနတဲ့ အနာမလုိင္း တကၠသိုလ္ႀကီးထဲကုိ ေခၚသြားပါတယ္။ ဒီတကၠသုိလ္ႀကီးမွာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ေတြ ယခုႏွစ္မွ စတင္ တက္ခြင့္ရတာပါ။ အစက ၁၀ ပါးပါ။ လက္ရွိမွာေတာ့ ၈ ပါးပဲက်န္ပါတယ္။ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ေတြကို မျမင္ဘူးလုိ႔ သြားေလရာမွာ ၀ုိင္း၀ုိင္းအၾကည့္ခံရပါတယ္။ ဓာတ္ပုံတြဲ႐ုိက္ခ်င္တဲ့သူေတြလည္း ေပါပါတယ္။ သတင္းေထာက္ေတြက ေသခ်ာဓာတ္ပုံ႐ုိက္ၿပီး သူတုိ႔သတင္းစာမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အျပင္သြား ရတာလည္း ခပ္လန္႔လန္႔ပါပဲ။    အာရွမွာ အႀကီးမားဆုံး တကၠသိုလ္ျဖစ္တယ္လုိ႔  သိရပါတယ္။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေပါင္း သိန္းခ်ီၿပီး ေလ့လာေနၾကတာပါ။ အာဖရိကမွ နီဂ႐ုိးေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြ (၄၀၀) ေလာက္လည္း  ပညာဆည္းပူးေနၾကပါတယ္။ ဌာနေပါင္း (၄၉) ခုရွိပါတယ္။ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ေတြ တက္ေရာက္ေလ့လာေနတဲ့ ဖီလုိဆုိဖီဌာနကို ၁၉၂၉ မွာ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာပါ။ ဒီတကၠသုိလ္ႀကီးကုိ ၁၉၂၅ ခုႏွစ္က အိႏၵိယကဗ်ာဆရာႀကီး ရာဘင္ဒရာနတ္တဂုိး (Rabindranath Tagore)နဲ႔ ေဒါက္တာဆာေရပလႅိရာ ဒကရစ္ရွနန္ (Sarvepalli Radhakrishnan) တုိ႔တည္ေထာင္ခဲ့တာပါ။

          ေလ့လာလို႔မဆုံးခင္မွာပဲ မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ၾကေနတာမုိ႔ ဓာတ္ပုံလည္း ေသခ်ာမွတ္တမ္းမတင္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ မုန္းတိုင္းက အစျပဳေနပါၿပီ။ ညေရာက္ေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းနဲ႔ တုိက္ခတ္ၿပီး ည ၁၂ နာရီေက်ာ္တာနဲ႔ ၾကမ္းေတာ့တာပါပဲ။ ၃၀ ရက္ေန႔ နံနက္ ၇ နာရီေလာက္မွာ စာေရးသူတုိ႔ေနတဲ့ သုံးထပ္တုိက္၊ အေပၚဆုံးထပ္ကို တမီးလ္ဟိႏၵဴကေလးငယ္မ်ား ေျပးတက္လာၿပီး စာေရးသူတုိ႔အေျခအေနကို လာၾကည့္ပါတယ္။ အရွင္တုိ႔ကုိေတြ႕ေတာ့ ၀မ္းသာ ေနၾကပါတယ္။ တုိက္ေပၚက ေရေတြကိုလည္း ခပ္ထုတ္ေပးပါတယ္။ စမူဆာမ်ားလည္း လာပုိ႔ေပးပါတယ္။ ဘာသာမတူေသာ္လည္း သူတို႔ေခါင္းထဲမွာ အစြဲအလမ္းမျပင္းထန္ေသးေတာ့ ျဖဴစင္မႈနဲ႔ သန္႔ရွင္းတဲ့ ခင္မင္မႈေလးေတြကို ေတြ႔ရပါတယ္။ စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။

မုန္းတုိင္းလည္း  ၿပီးသြားပါၿပီ။ အိႏၵိယႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္း၊ ပြန္ဒီခ်ယ္ရီကမ္းေျခနဲ႔ တမီလ္နာဒူးျပည္နယ္ကမ္းေျခမွာ လူ ၃၅ ဦး ေသဆုံးခဲ့ေၾကာင္း၊ လမ္းေတြ ပိတ္ဆုိ႔သြားေၾကာင္း စေနေန႔ထုတ္ Times of India သတင္းစာမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ လကၤာက သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ေမးလ္ကေန အဆင္ေျပ-မေျပေမးျမန္းရင္း စုိးရိမ္ပူပန္ေနၾကပါတယ္။ အရွင္တုိ႔အဖို႔ ေဘးရန္ကင္းကြာ ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ ခရီးစဥ္ေျဖာင့္ျဖဴးသာယာခဲ့ပါၿပီ။ ခုလုိ ခရီးစဥ္ ေျဖာင့္ျဖဴးတာဟာ ခ်င္ႏုိင္းမွာ ႏွစ္(၃၀)နီးပါးေလာက္ေနထုိင္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ဖြား၊ ဦးခ်င္းယားနဲ႔ ဒကာမႀကီးေဒၚစိန္ေထြးတို႔မိသားစုရဲ႕ စီမံေပးမႈေၾကာင့္ပါ။ သူတုိ႔မိသားစုက ေစတနာလြန္စြာ ေျဖာင့္စင္းပါတယ္။ သူတုိ႔ဆီေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မွန္သမွ်ကို မၿငီးမျငဴပဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ကူညီ ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ အိႏၵိယမွာ ပညာသင္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ား၊ အိႏၵိယနဲ႔ပတ္သက္ဘူးတဲ့ ဆရာေတာ္မ်ားအဖုိ႔ သူတုိ႔မိသားစုရဲ႕ အကူအညီလြတ္သူခပ္ရွားရွားပါပဲ။ ခ်င္ႏုိင္းတကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ ေဒါက္တာဘြဲ႔အတြက္ ပညာသင္ေနတဲ့ ဦးၾသဘာသနဲ႔ ဦးနႏၵသာရတုိ႔ကလည္း ေစတနာအျပည့္အ၀နဲ႔ စာေရးသူတုိ႔ရဲ႕လုိအပ္ခ်က္ေတြကို ေစတနာအျပည့္အ၀နဲ႔ ကူညီေပးၾကပါတယ္။

သူတုိ႔ေစတနာ၊ သူတုိ႔ေမတၱာေတြနဲ႔ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈဓမၼစြမ္းအင္ေတြေၾကာင့္ ေဘးရန္ေတြ ကေန လြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔ရက္ေတြမွာ ဟာသမထုတ္ႏုိင္တာကေတာ့ ေသခ်ာ ပါတယ္။ ေၾသာ္ ဟာသမထုတ္ႏုိင္တဲ့ ေန႔မ်ားပါတကား……။

         

အကုိး      

1.86th Session of Indian Philosophical Congress(IPC) လက္ကမ္းစာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား။

2.28.Dec.2011,India Daily News Paper,

3.http://www.mizzimaburmese.com/news/regional/8832--thane--.htm(31.12.2011)

 

အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ တမီလ္နာဒူးျပည္နယ္၊ ခ်ီဒမ္ဘရမ္(Chidambaram)ၿမိဳ႕မွ အာရွရဲ႕အႀကီးမားဆုံး အနာမလိုင္းတကၠသိုလ္ႀကီး

 ေရသတၱ၀ါမ်ားစြာထားတဲ့ ျပတုိက္ႀကီး

 တကၠသုိလ္က တမီးလ္ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔အတူ

စပ္မိစပ္ရာ ဟာသမ်ား(၅)

 အလြန္းလို႔ ခ်ပစ္တာ

စာေရးသူ မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ မစိုးရိမ္တုိက္သစ္မွာ စာသင္ေနတုန္းကေပါ့။ တစ္ညေနခင္းမွာ စာသင္သားကိုယ္ေတာ္ေတြက ဆရာေတာ္ ဦးသီရိန္  (သီရိႏၵာ ဘိ၀ံသ)ရဲ႕ ေက်ာင္းေနာက္ေဖး ေရခ်ိဳးအုတ္ကန္မွာ ခပ္ႀကီးႀကီး ပလပ္စတစ္ေရဆြဲပုံးေတြနဲ႔ တဘြမ္းဘြမ္းေရးခ်ိဳးေနရာ ဆရာေတာ္က ေရကို မေခၽြတာလို႔ ႐ုိက္မယ္ဆုိၿပီး ေက်ာင္းေပၚက ဆင္းလာပါတယ္။

          ေရကန္နားလည္းေရာက္ေရာ ဆရာေတာ္က ေရတဘြမ္းဘြမ္းနဲ႔ ခ်ိဳးေနသူေတြ ၾကားထဲမွာ တစ္ပါးတည္း ႏုိ႔ဆီဘူးသာသာခြက္ေလးနဲ႔ ေရခ်ိဳးေနတဲ့ ဦးကုုသလဆိုတဲ့ဲ ကိုယ္ေတာ္ကို ေတြ႔သြားပါတယ္။ ဆရာေတာ္က အဲဒီခြက္ေသးေသးနဲ႔ ခ်ိဳးေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ တစ္ပါးတည္းကိုပဲ ေ႐ြးၿပီး ႐ုိက္သြားပါတယ္။

          ညေရာက္ေတာ့ ဘုရားရွိခုိးအၿပီး ဆရာေတာ္ေပးလုိက္တဲ့ ၾသ၀ါဒက “တပည့္ေတာ္ ညေနက ကိုယ္ေတာ္ေတြ ေရကို မေခၽြတာဘူးဆိုၿပီး ႐ုိက္မလို႔ သြားတာ၊ ကန္နားေရာက္ေတာ့ ဦးကုသလက သူမ်ားေတြ ခြက္ႀကီးႀကီးနဲ႔ခ်ိဳးေနတဲ့အခ်ိန္ သူက ခြက္ေသးေသးနဲ႔ ခ်ိဳးေနေတာ့ ဒီေလာက္ေတာင္ အလွခ်ည္းလားဆုိၿပီး သူ႔ကိုပဲ အလြန္းလုိ႔ ခ်ပစ္ခဲ့တယ္” လုိ႔ မိန္႔လုိက္ရာ စာသင္သားေတြမွာ တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ ပြဲက်သြားပါေတာ့တယ္။

ကုိယ့္ရွဴးကိုယ့္ပတ္

အညာေဒေသ ႐ြာတစ္႐ြာမွာ ေက်ာင္းသား၊ ကုိရင္ေတြနဲ႔ စည္ကားေနတဲ့ ဘုန္းေတာ္ ႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္က္ ကဗ်ာ၊ လကၤာစတာေတြကို လြန္စြာ၀ါသနာႀကီးပါတယ္။ ေက်ာင္းနံရံေတြမွာလည္း ကဗ်ာအတိုအစေလးမ်ားကုိ ကပ္ထား ေလ့ရွိပါတယ္။ ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းသား၊ ကိုရင္ေတြလည္း ဆရာေတာ့္ဓာတ္ကူးသြားကာ သူတုိ႔စိတ္ထဲေပၚလာတဲ့့ ကဗ်ာ၊ ကာရံအတုိအထြာေတြကိုိ ေတြ႔တဲ့ေနရာ ေရးလုိက္၊ ပါးစပ္က ဆုိလုိက္နဲ႔ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။

တစ္ေန႔မွာ ေက်ာင္း၀ုိင္းက်ယ္ႀကီးကုိ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနခုိက္ ေက်ာင္းသားငယ္ တစ္ဦးက “ဒုိ႔ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး သာသာယာယာ” လုိ႔ ပါးစပ္ထဲေပၚရာကို ဆုိလုိက္ရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ျပဴတင္းေပါက္က ၾကည့္ေနရင္း သေဘာက်သြားကာ “ဟဲ့..ေက်ာင္းသား၊ ဆက္ဆုိစမ္းပါဦး” ဟု လွမ္းေအာ္လုိက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားကလည္း ဆက္မဆုိတတ္လုိ႔ တြန္႔ဆုတ္ဆုတ္ျဖစ္ေနရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဆက္ဆုိဖုိ႔ ထပ္ေအာ္လုိက္ျပန္ပါတယ္။

 ေက်ာင္းသားကလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔့ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးလည္း ပ်ံေတာ္မူေတာ့မွာ” လုိ႔ ဆက္ဆုိခ်လုိက္ရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွာ အ႐ႈိက္ထိသြားကာ မ်က္ႏွာ႐ြံ႕မဲ့မဲ့ျဖစ္ၿပီး ႐ုိက္ရခက္၊ ေငါက္ရခက္မုိ႔ ျပဴတင္းေပါက္ကို ဒုိင္းကနဲ ေဆာင့္ပိတ္ခ်လုိက္ပါေတာ့တယ္။

ရယ္စရာ မဟုတ္တဲ့ ဟာသ

 

တစ္ခါက နာမည္ႀကီးေက်ာင္းတုိက္ႀကီးတစ္ခုမွာ စာခ်ဆရာေတာ္ႀကီးက စာလုိက္တဲ့ တပည့္စာသင္သားမ်ား ပ်င္းမွာစုိးၿပီး စာခ်ရင္း ရယ္စရာဟာသမ်ားေျပာျပပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ့္ဟာသေတြက ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔ မရယ္ရပါဘူး။ တပည့္မ်ားက ပ်င္းပ်င္းရိရိနဲ႔ ျပဴးေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနေတာ့ ဆရာေတာ္က “ဟဲ့ ေကာင္ေတြ၊ ငါက ရယ္စရာ ေျပာေနတာ၊ ရယ္ၾကေလ” လုိ႔ မိန္႔လုိက္ရာ ထုိအခါမွပဲ ရယ္စရာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ တဟဲဟဲ ရယ္လုိက္ရပါေတာ့တယ္။

 ဘယ္သူမွ နားမလည္တဲ့ စကား

စာေရးသူ ခ်င္းေတာင္ေပၚ သာသနာျပဳေနစဥ္ကေပ့ါ။ တစ္ခ်ိန္မွာ ေျမျမန္႔ကို ကိစၥ တစ္ခုနဲ႔ ျပန္ဆင္းပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက မိုးေတြက႐ြာ၊ ေခ်ာင္းေတြကႀကီးၿပီး ခရီးေတာ္ေတာ္္ ဖင့္ေနပါတယ္။ မုိးသဲသဲ ညေမွာင္ေမွာင္ထဲ စုိးတထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေျခက်င္ခရီးႏွင္ရင္း အိမ္ေျခ ၅ အိမ္ေလာက္ရွိတဲ့ ႐ြာေလးတစ္႐ြာကို ည ၁၂ နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္မွာ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီ႐ြာေလးထဲ ၀င္ခါစမွာပဲ ေခြးေတြအမ်ားႀကီးထြက္လာၿပီး က်ယ္ေလာင္စြာမာန္ဖီေဟာင္ၾက ရင္း စာေရးသူကို ၀ုိင္းထားၾကပါတယ္။ စာေရးသူအဖုိ႔ ေလးလံလွတဲ့ ေက်ာပိုးအိပ္နဲ႔ တစ္ေနကုန္ မုိးေတာထဲ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ အေတာ္ႀကီးေမာပန္းႏြမ္းနယ္ေနပါၿပီ။ ခုခံဖုိ႔ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။

          ထုိစဥ္ လူ႐ြယ္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ေခြးေတြကို ေမာင္းထုတ္လုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ က်က်နန ရွိခုိးရင္း “ခုလုိ ေ၀းလံေခါင္သီတဲ့ ေတာေတာင္ႀကီးထဲမွာ အရွင္ဘုရားကို ဖူးေတြ႔ရတာ ရွားပါးတဲ့ အခြင့္အေရးတစ္ခုပါပဲ…ဘုရား”တဲ့။ 

          အရွင္လည္း ျမန္မာစကားကုိ ပီပီသသနဲ႔ ကၽြမ္းက်င္စြာေျပာဆုိလုိက္တဲ့ လူငယ့္စကား ေၾကာင့္ အံ့ၾသ၀မ္းသာျဖစ္မိပါတယ္။ သူက ရိပ္မိဟန္တူတယ္။ ခ်င္ခ်င္းပဲ...“တပည့္ေတာ္ ဗမာတစ္ေယာက္ပါ ဘုရား။ တစ္ခ်ိန္က အရွင္ဘုရားလုိပဲ သာသနာျပဳရဟန္းတစ္ပါးပါ။ ဒီမွာ အိမ္ေထာင္က်တာ ၂ ႏွစ္ရွိပါၿပီဘုရား..။ ခုေလာေလာဆယ္ အရွင္ဘုရားကို အေရးႀကီးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းေလာက္ ေျပာခ်င္လုိ႔ပါ။ ဒီစကားကို ဒီအရပ္မွာ ဘယ္သူမွ နားလည္မွာ မဟုတ္ လုိ႔ နားမေထာင္ျခင္လည္း သည္းခံၿပီး နားေထာင္္ေပးပါ ဘုရား..”လုိ႔ ခြင့္ေတာင္းျပန္ရာ..

          “ေမာင္ရင္ ေျပာစရာရွိရင္ ျမန္ျမန္ေျပာကြာ၊ ငါလည္း ပန္းလည္းပန္း ခ်မ္းလည္းခ်မ္းေနၿပီ”လုိ႔ ေျပာရင္း ခြင့္ေပးလုိက္ရာ…သူတအားေျပာခ်င္ေနတဲ့ အေရးႀကီးၿပီး ဘယ္သူမွ နားလည္မွာ မဟုတ္တဲ့ စကားကေတာ့ “အရွင္ဘုရား ခု မန္ခ်က္ႏုိင္သြားၿပီဘုရား…”တဲ့။

လြဲခ်က္ကယ္ နာ

ခ်င္းေတာင္ေပၚ သာသနာျပဳေနစဥ္က ျဖစ္ရပ္ေလးပါ။ သာသနာျပဳကိုယ္ေတာ္ တစ္ပါးက ခ်င္းလူငယ္ေတြကို ရဟန္းသံဃာနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါ တစ္ခုခုေျပာဆုိမွားသြားရင္ “ကန္ေတာ့၊ ကန္ေတာ့” လုိ႔ ေတာင္းပန္ရန္၊ အလွဴဒါနလုပ္တဲ့အခါ..တရားနာတဲ့အခါ “သာဓု၊ သာဓု” လုိ႔ ေခၚဆုိရန္ သင္ေပးထားလိုက္ပါတယ္။

          တစ္ခ်ိန္မွာ ေရတာပုိင္နဲ႔ မီးအားထုတ္ဖုိ႔ သာသနာျပဳကိုယ္ေတာ္က ပခုကၠဴဆင္းၿပီး ေရပိုက္၊ ဒိုင္နမုိ၀ယ္ရန္သြားရင္း သူ႔ရဲ႕တပည့္လူငယ္တစ္ဦးကို ကပၸိယအျဖစ္ ေခၚသြားပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္က ကားအတြင္းက စီးခြင့္ရၿပီး လူ႐ြယ္က ေခၚမုိးေပၚက စီးဖုိ႔ေနရာရပါတယ္။ ပခုကၠဴလည္းေရာက္ေရာ လူငယ္က ကားေခါင္မုိးေပၚကေန ေအာက္ဆင္းခုိက္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူ႔ဆရာကိုယ္ေတာ္ရဲ႕ေခါင္းကို ေျခနဲ႔ကန္မိသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ထုိခ်င္းလူငယ္က အသံခပ္ေလးေလးနဲ႔ လြဲမွားၿပီးေတာင္းပန္လုိက္ပုံက.. “သာ…ဓု၊ သာ….ဓု…သာဓု” တဲ့။

          ေဘးက ခရီးသည္ေတြ တခြီးခြီးနဲ႔ အူတက္ေနသေလာက္ ထုိကိုယ္ေတာ္အဖို႔ေတာ့ စိတ္တုိရခက္၊ ရယ္ရခက္နဲ႔ ေျခမကိုင္မိ၊ လက္မကိုင္မိျဖစ္သြားပါေလေရာ။

စပ္မိစပ္ရာ ဟာသမ်ား(၄)

စူဠေသာတာပန္တဲ့ 

  

စာေရးသူတုိ႔ နယ္ဘက္မွာ တရားဓမၼလြန္စြာလုိက္စားတဲ့ ဒကာႀကီးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူက အဘိဓမၼာနဲ႔ ၀ိပႆနာေတြ အထူးေလ့လာလိုက္စားထားေတာ့ တရားသင္တန္းေတြလည္း  ျပေပးႏုိင္ပါတယ္။ ၾကာေတာ့ တရားနဲ႔ပဲ ေမြ႔ေလ်ာ္မႈမ်ားလာၿပီး စိတ္လည္း တည္ၿငိမ္လာပါတယ္။ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ အျဖစ္နည္းလာေတာ့သူကစိတ္ႀကီး၀င္လာပါတယ္။

          

 တစ္ေန႔ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ႀကီးထံတရားေဆြးေႏြးဖုိ႔ ေရာက္သြားပါတယ္။ စိတ္ႀကီး၀င္ေနသူ ဆုိေတာ့ ဘုန္းႀကီးကိုရွိမခိုးဘဲ ပမာမခန္႔ထိုင္လုိက္ပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ကြမ္းစားဖုိ႔ ကြမ္းညွပ္ေနရင္း မ်က္စိထဲေဒါင့္မက်ိဳးတာနဲ႔ “ဒကာေတာ္၊ ဘာလုိ႔ ရွိမခုိးတာလဲ” လုိ႔ ေမးလုိက္ရာ….

           

ထုိဘႀကီးက “တပည့္ေတာ္ စူဠေသာတာပန္ပါဘုရား၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ အရွင္ဘုရားလုိ ပုထုဇဥ္တစ္ပါးကို ရွိမခုိးႏုိင္ဘူး…ဘုရား” လုိ႔ ေလွ်ာက္လုိက္ရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက စိတ္တုိၿပီး “ဘာ… စူဠေသာတာပန္လဲကြ၊ မင္းထက္ျမင့္တဲ့ ေသာတာပန္အဆင့္ရွိတဲ့ သိၾကားမင္းကေတာင္ ဒီေန႔၀တ္တဲ့ ပုထုဇဥ္ကုိရင္ေလးကို ရွိခိုးေသးတယ္ကြ..” လုိ႔ ေငါက္ပစ္ရင္း ကြမ္းညွပ္နဲ႔ ထိပ္ပစ္ခ်ရာ အႏွီ စူဠေသာတာပန္ႀကီးလည္း နဖူးကုိ နာနာပြတ္ရင္း ထေျပးပါေလေရာ……။

ငါစြဲျပဳတ္ရင္ ေသာတာပန္

 

 

အထက္ျမန္မာျပည္၊ ေရႊဘုိနားက ဒကာတစ္ေယာက္တဲ့။ တရားေတြ ေလ့လာလုိက္စား ေနသူပါ။ တရားျပဆရာေတာ္က “ငါ”ဆုိတဲ့ အစြဲကိုခြာႏုိင္ရင္ ေသာတာပန္ျဖစ္ၿပီလုိ႔ ရွင္းျပလုိက္ရာ ထုိဒကာေတာ္ေမာင္က တရားပြဲၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းအိမ္ျပန္သြားပါတယ္။ ညေမွာင္ေမွာင္ထဲ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အိမ္တံခါးကို ထုလုိက္ပါတယ္။ သူ႔အိမ္ရွင္မ ဘယ္သူလဲ..လုိ႔ ေမးလိုက္တယ္။ သူက မေျဖဘူး။ ေနာက္ထပ္ေမးတယ္။ ထုိနည္း၄င္းပါပဲ။ မေျဖပါဘူး။

သုံးခါေျမာက္လည္းေရာက္ေရာ အိမ္ရွင္မကတံခါးဖြင့္ၿပီး “ရွင္..ဘယ္သူလဲ၊ ေမးေနတာ မၾကားဘူးလား..”လုိ႔ စိတ္တုိတုိန႔ဲေအာ္ခ်လုိက္ပါတယ္။  “ငါ…စြဲျပဳတ္ရင္ ေသာတာပန္ျဖစ္ၿပီ” လုိ႔ သူက ႏွလုံးသြင္းေနတာဆုိေတာ့ “ဒုိ႔ပါ ဒို႔ပါ”လုိ႔ ေျဖလုိက္တယ္။ ငါစြဲျပဳတ္ေအာင္ ငါဆုိတဲ့ အသုံး အႏႈံးကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ေျဖလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ 

မိန္းမက သူ႔ေယာက်ၤားမွန္းလည္းသိေရာ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘဲ “ဘယ္ကဒို႔လဲ.. စကားကိုရွင္းေအာင္ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး” လုိ႔ေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိရင္း ပါးဆြဲခ်လုိက္ ေတာ့မွ “ငါပါကြ မိန္းမရ” လုိ႔ ျပန္ေအာ္ရင္း ေတြးရုံသက္သက္နဲ႔ျဖစ္လာတဲ့ ေသာတာပန္ႀကီးလည္း  “ငါ” ျပန္စြဲကာ ခ်က္ခ်င္း ပုထုဇဥ္အဆင့္ေလ်ာၾကၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚလဲက်သြားပါေတာ့တယ္။

အနာဂါမ္ ဆရာပု

တစ္ခါက မုံရြာဘက္မွာ အၿမဲနီးပါး တရားအားထုတ္ေနေလ့ရွိတဲ့ ဆရာပုဆုိတဲ့လူတစ္ဦး ရွိတယ္ဆုိပဲ။ သူက ေဒါသမျဖစ္သေလာက္နီးပါးပါပဲ။ ဒါနဲ႔ အနာဂါမ္ဆုိတာေဒါသမရွိဘူးလုိ႔ ေတြးမိၿပီး သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ “အနာဂါမ္ ဆရာပု” ဆုိၿပီး ဆုိင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားလုိက္ပါတယ္။

          ဒါနဲ႔ လူငယ္ေတြက ေဒါသရွိ..မရွိ စမ္းသပ္ခ်င္တာနဲ႔ ညေရာက္ေတာ့ ဆရာပုအိမ္ကုိ ခဲနဲ႔၀ုိင္းေပါက္ခ်လုိက္ရာ ေနာက္ေန႔မနက္လည္းေရာက္ေရာ ဆုိင္းဘုတ္က စာတန္းမွာ ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းသြား ပါေတာ့တယ္။

          စာတန္းေျပာင္းသြားပုံက “သကဒါဂါမ္ ဆရာပု”..တဲ့။

          ဆုိင္းဘုတ္က ေျပာင္းသြားတဲ့စာတန္းကုိ ၾကည့္ၿပီး လူငယ္ေတြက“ေၾသာ္ သကဒါဂါမ္ဆုိေတာ့ ေဒါသရွိေသးတယ္ေပါ့”..လုိ႔ နားလည္သြားၾကရွာသတဲ့။

ထူးဆန္းတဲ့ ရဟႏၱာ 

တစ္ခါက မႏၱေလးနယ္ထဲမွာ ရဟႏၱာ..ရဟႏၱာဆုိၿပီး လူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တုိး သြားေရာက္ ဖူးေမွ်ာ္ၾကပါတယ္။ စာတတ္ေပတတ္ဆရာေတာ္ေတြ သြားေရာက္စစ္ေဆးေတာ့ ရဟႏၱာလုိ႔သမုတ္ ခံရတဲ့ ဆရာေတာ္က ရုိးသားစြာနဲ႔ “တပည့္ေတာ္ ရဟႏၱာ မဟုတ္ပါဘူး..ဘုရား”လုိ႔ ပြင္းလင္းစြာ ေလွ်ာက္ထားသတဲ့။
          ဒါဆုိ အရွင္ဘုရား ဘာျဖစ္လုိ႔ ရဟႏၱာဆုိၿပီး နာမည္ႀကီးတာလဲ..လုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြက စစ္ေဆးေတာ့ ထုိဆရာေတာ္ ေလွ်ာက္ထားပုံက…

          “တပည့္ေတာ္ လူနာမည္က ငတာပါ..ဘုရား။ ဖုိးသူေတာ္ျဖစ္ေတာ့ ဖုိးတာလုိ႔ ေခၚခံရတယ္။ ကိုရင္ျဖစ္ေတာ့ ကိုရင္တာျဖစ္ၿပီး ရဟန္းလည္းျဖစ္ေရာ ရဟန္းတာ..လုိ႔ အေခၚခံရတာပါဘုရား..”တဲ့။

နိဗၺာန္္ေရာက္သူ ၄ ဦး

 

တစ္ခါက မႏၱေလးေတာင္ေပၚတက္ၿပီး ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ အဂၤလိပ္စကားေျပာေလ့က်င့္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးတစ္ပါးရွိပါတယ္။ ဘာသာေရးစိတ္၀င္စားတဲ့ တုိးရစ္တစ္ေယာက္က ထိုကိုယ္ေတာ္ ေလးအား “အရွင္ဘုရားတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာမွာ နိဗၺာန္ဆုိတာ လူသိမ်ားတယ္။ ခုအဲဒီနိဗၺာန္ကုိ ေရာက္တဲ့သူ ဘယ္ႏွစ္ဦးရွိၿပီလဲ..”လုိ႔ ေမးလုိက္ရာ ကိုယ္ေတာ္ေလးက အဂၤလိပ္အသံထြက္ကလည္း တကယ္ နားမယဥ္ေသးေတာ့ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္အာရုံျပဳႏုိင္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြနဲ႔လြဲၿပီး ၄ ေယာက္လုိ႔ ရုတ္တရက္ မွားေျဖလုိက္မိပါတယ္။ သူက ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္နဲ႔ ရဟႏၱာပုဂၢဳိလ္ေတြကို ရည္ရြယ္ၿပီး ေျဖလုိက္မိတာပါ။

တုိးရစ္ကမ်က္ႏွာရႈံ႕မဲ့ကာ…

          “အုိး ေတာ္ၿပီ၊ ေတာ္ၿပီ၊ အရွင္ဘုရားတုိ႔ နိဗၺာန္က လူနည္းနည္းပဲ လက္ခံတာ၊ ဒါေၾကာင့္ သူတရားအားမထုတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး” လုိ႔ ေျပာၿပီး စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ျပန္သြားရွာသတဲ့…။