ေမာၿပီးမွ ရယ္ရတယ္
အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္းတစ္ခုမွာပါ။
ဆရာက မိသားစု၊ ညီကိုေမာင္ႏွမ ဘယ္ႏွစ္ ေယာက္ရွိသလဲ...စတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေမးၿပီး ထထေျဖခိုင္းပါတယ္။
ဆရာက “How many brother and sister do you have in your family? လုိ႔ ခပ္ႀကီးႀကီး ေအးေအးဦးဇင္းတစ္ပါးကို
ေမးလုိက္ပါတယ္။ ဦးဇင္းႀကီးက နားၾကားစြမ္းရည္ အားနည္းေတာ့ နားမလည္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ သူျပန္ေျဖလုိက္ပုံက
I have no family. တဲ့။
ဆရာလည္း မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္သြားကာ “မိသားစု
မရွိဘဲနဲ႔ ကိုယ္ေတာ္ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ေမြးလာတာလဲ” ထပ္ေမးလုိက္ပါတယ္။ ဆရာေမးတာကို နားမလည္ဘဲနဲ႔ သူေျဖခ်င္ရာကုိ ေျဖလုိက္ပုံက “I don’t know.” တဲ့။
ဆရာခမ်ာ
လက္ေနာက္ပစ္ၿပီး ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ထပ္တလဲလဲ စဥ္းစား ေနပါတယ္။ အေတာ္လည္း
ေခါင္းရႈပ္သြားဟန္ရွိေလရဲ႕။ ေနာက္မွ ေဘးက ကိုယ္ေတာ္ေတြက “ဒီဦးဇင္းဆုိလုိတာက သူ႔မွာ ညီကိုေမာင္ႏွစ္မ မရွိဘူး၊
သူတစ္ေယာက္ထဲလုိ႔ ေျပာတာ။ မိသားစုမရွိဘူးလုိ႔ ဆုိလုိတာမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ သူက အဂၤလိပ္စာ အားနည္းလုိ႔ ေသခ်ာျပန္မေျပာတတ္တာ”
လုိ႔ ၀ိုင္းရွင္းျပလုိက္မွ ဆရာလည္း စဥ္းစားရင္း ေမာေနရာကေန ရယ္သြားပါေတာ့တယ္။
ေအာ္ တခါတရံ ရယ္ၿပီးမွ ေမာရတာ မဟုတ္ဘဲ ေမာၿပီးမွ ရယ္ရတာပါလား…..
ေတာသားအေတြး
4.4.2010
ေန႔က အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ မဂဓတကၠသုိလ္ထဲက ျမန္မာေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္ေတြ ေနတဲ့ အေဆာင္မွာ
မီးလန္႔သြားပါတယ္။ ျဖစ္ပုံက ရာသီဥတု ပူျပင္းၿပီး လွ်ပ္စစ္အသုံးမ်ားကာ ၀ါယာႀကိဳးေတြ
ေလွ်ာ့ျဖစ္သြားတာပါ။ ကုိယ္ေတာ္ေတြလည္း ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္သြားၾကပါေလေရာ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးက ျပာတာတာနဲ႔ ေျပးလာၿပီး ေျခမကိုင္မိ၊ လက္မကိုင္မိနဲ႔ ေျပာလုိက္ပုံက
“မီး ေလာင္ရင္ ေရေလာင္းၾကေလ၊ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ“
တဲ့။
သူ႔ေခတ္ ကိုယ့္ေခတ္
နယ္စပ္မွာ သာသနာျပဳတာ၀န္ထမ္းေဆာင္တဲ့ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးက ရုိးေအးတဲ့
ဆရာေတာ္ ႀကီးတစ္ပါးေရွ႕မွာ ေယာင္ယမ္းၿပီး
“ေကာင္းတာေတြ စား၊ ေကာင္းတာေတြ ၀တ္…….” ဆုိတဲ့ J-မီ ဆုိထားတဲ့ ေခတ္သီခ်င္းေလး တစ္ပုိဒ္စ၊
ႏွစ္ပုိဒ္စကို ဆုိမိပါတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးက
သီခ်င္းမွန္း မသိေလေတာ့ “ဟ..ေျဖးေျဖး ေျဖးေျဖး ျပန္ေျပာပါဦး။ ဘယ္ဆရာေတာ့္ ၾသ၀ါဒလဲ၊
တပည့္ေတာ္ မွတ္စုထဲ မွတ္ထားခ်င္လုိ႔..၊ ခဏ..ခဏ” ဆုိၿပီး ဗလာ စာအုပ္နဲ႔ ခဲတံေလး
လုိက္ရွာပါေလေရာ….။
ပါဆယ္၀မ္း ဒီမွာ ေသာက္မွာ
သူငယ္ခ်င္း ကရင္ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးေပါ့။ သူနဲ႔ မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္တက္တုန္းက ခင္မင္ခဲ့တာပါ။
သူက တုိင္းရင္းသားလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ခပ္ေအးေအး ခပ္ဖ်င္းဖ်င္းဆုိေတာ့ သူ႔အမူအရာက ရုိးအတဲ့သေဘာဆန္ေနပါေတာ့တယ္။
တစ္ေန႔မွာ သူက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ သြားထုိင္ပါတယ္။ စားပြဲထုိးေကာင္ေလးက “ဦးဇင္း ဘာေသာက္မွာလဲ” လုိ႔
ေမးေတာ့ ထုိဦးဇင္းေလးက ဘာမွ မမွာတတ္ဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါန႔ဲ သူက ဟိုဟုိဒီဒီ ေငးၾကည့္လိုက္ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ေနရာက “ပါဆယ္၀မ္း” လုိ႔ ေအာ္တဲ့အသံလည္း ၾကားေရာ သူက မႈိရမ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔
ပါဆယ္၀မ္းလုိ႔ စားပြဲထုိးေလးကို ေျပာလုိက္ပါတယ္။
ခဏေနေတာ့ ပလပ္စတစ္အိပ္နဲ႔ ထည့္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ပါဆယ္တစ္ထုပ္ လာပို႔ေတာ့ ထုိဦးဇင္းက “ေဟ့ေကာင္..ငါ ဒီမွာ ေသာက္မွာကြ”လုိ႔ ေျပာပါေလေရာ။ ေကာင္ေလးက “ဦးဇင္းပဲ ပါဆယ္၀မ္းဆုိ” လုိ႔ တုန္႔ျပန္ေတာ့ ထုိဦးဇင္းေလးက “ေဟ့ေကာင္ ငါ..ပါဆယ္၀မ္း ဒီမွာေသာက္မွာကြ၊ မင္းမသိဘူးလား” လုိ႔ ေဟာက္ပစ္လုိက္ရာ အႏွီစားပြဲထုိးေလးခမ်ာ မ်က္စိကလည္ကလည္ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ေဘးက လူေတြကလည္း အာဂေမာင္ဦးဇင္း ထူးဆန္းလုိက္ေလျခင္းဆုိတဲ့ အၾကည့္ေတြ စုၿပံဳလာၿပီး လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရန္ပင္ ေမ့ကုန္ၾကပါေလေရာ…။
ဉာဏ္္အေကာင္းဆုံး
ေက်ာင္းသား
အလယ္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာပါ။ ဆရာမက ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြကို
စာစီ စာကုံးသင္ေပးရင္း
"မင္းတုိ႔ကို ၾကက္အေၾကာင္းလုိ႔ ေခါင္းစဥ္ေပးမယ္၊ အဲဒါ ဆယ္ေၾကာင္းျပည့္ေအာင္
ေရးၾက"
လုိ႔ ေျပာလိုက္ရာ
ခဏအတြင္းမွာပဲ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေရးၿပီးသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္ကို
သြားျပလုိက္ရာ ဆရာမ အံ့ၾသသြားပါေလေရာ။ ပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္သြားၿပီး ေလာကႀကီးကို
တခဏမွ် ေမ့သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕
ေက်ာင္းသားေလးက ဆယ္ေၾကာင္းျပည့္ေအာင္ ဂဏန္းစဥ္ၿပီး ေရးလုိက္ပုံက……
(၁) ၾကက္အေၾကာင္း၊
(၂) ၾကက္အေၾကာင္း၊
(၃) ၾကက္အေၾကာင္း၊
(…………………………….)
(၁၀) ၾကက္အေၾကာင္း…ဟူသတဲ့။
မွားတတ္တယ္ ေမာင္ပဇင္းတုိ႔
6.4.2010
ေန႔က သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ ဗုဒၶဂယာ၊ မဂဓတကၠသုိလ္နားက ေက်ာင္းသားေက်ာင္းမွာ
စာေရးသူတုိ႔နဲ႔အတူ ဆြမ္းလာဘုန္းေပးပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာလည္း ဆြမ္းလာဘုန္းေပးၿပီး ၾသ၀ါဒေပးရင္း
လာမယ့္ႏွစ္ဒီဇင္ဘာမွာ မဟာေဗာဓိဘုရားထဲတြင္ က်င္းပမယ့္ ႏုိင္ငံတကာ၊ တိပိဋကရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ပြဲ(International
Tipitaka Chanting)မွာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ေတြ စနစ္တက်နဲ႔ ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏုိင္ဖုိ႔ရန္
လမ္းညြန္ရင္း နည္းစနစ္ေတြ ေပးသြားပါတယ္။
အလွဴေငြသိန္းေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း ခဏအတြင္းမွာပဲ
ရရွိေအာင္ ေဆာ္ၾသစည္းရုံးျပသြားပါတယ္ ဆရာေတာ္ႀကီးေနာက္က
သီတဂူသာသနာျပဳအဖြဲ႔ဒကာ၊ ဒကာမေတြ ပါလာပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီး ျပန္ၾကြေတာ့ ကားေပၚကေန လက္ျပႏုတ္ဆက္ပါတယ္။
ဦးပဇင္းမ်ားက လက္အုပ္ခ်ီရမယ့္အစား ျပန္လည္လက္ျပႏုတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္။ တစ္ခါ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ေနာက္က
ဒကာ၊ ဒကာမေတြက လက္ျပႏုတ္ဆက္လုိက္ခ်ိန္မွာ ဦးပဇင္းမ်ားက ေယာင္မွားၿပီး လက္အုပ္ခ်ီမိပါေလေရာ။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ခပ္ၿပဳံးၿပံဳးၾကည့္သြားေလရဲ႕။
“ဆုိင္း” ႀကိဳက္တဲ့ေမာင္နဲ႔ သူ၏ကႀကိဳးကကြက္မ်ား
ငယ္စဥ္က
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕၊ စိတၱပါလဂူေက်ာင္းမွာ စာသင္တုန္းကေပါ့။ လူခ်စ္လူခင္ေပါတဲ့ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္
စပ္ၿဖီးၿဖီး ပုတုတု ၀တတ ညီေနာင္သုံးပါးရွိပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔အတူတူ ေနရတာဆိုေတာ့ ေန႔စဥ္အူတက္ရပါတယ္။
သူတုိ႔မွာ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ နာမည္ထူးေတြ ပိုင္ဆုိင္ရရွိထားၾကပါတယ္။ တစ္ပါးက “စာခ်ီး”တဲ့။
ေနာက္တစ္ပါးက “ခုိခ်ီး” တဲ့။ အငယ္ဆုံးေကာင္က “ေၾကာင္ခ်ီး” ဟူသတဲ့။
အႀကီးႏွစ္ပါးက ေက်ာင္းေခါင္မုိးေပၚ
စာခ်ီး၊ ခိုခ်ီးတက္က်ဳံးရင္း လိမ့္က်တာနဲ႔ စာခ်ီး၊ ခုိခ်ီး ဘြဲ႔ထူးႀကီးမ်ား ပုိင္ဆုိင္သြားေလရဲ႕။
အငယ္ေကာင္ကေတာ့ ေၾကာင္ခ်ီးအၿမဲက်ဳံးရလုိ႔ ေၾကာင္ခ်ီးလုိ႔ ဂုဏ္နဲ႔ျဒပ္ဟပ္ေနေၾကာင္း။
အႀကီးဆုံးလူ
စာခ်ီးရဲ႕အထူးျခားဆုံးစြမ္းရည္တစ္ခုကေတာ့ ဆုိင္းသံၾကားရင္ လက္ေျခမလႈပ္ဘဲ မေနႏုိင္ျခင္းပင္။ စာသင္သားအခ်င္းခ်င္းက "ေဟ့..ေဟ့ ေဟ့" နဲ႔ လက္ခုပ္၀ိုင္းတီးရင္ မကဘဲ မေနႏုိင္ပါ။ တစ္ခါမွာေတာ့ ဆြမ္းခံသြားရင္း ေရႊ၀တ္မႈံလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕အေရာက္ ဆုိင္ထဲက ျမဴးၾကြၾကြ
တီးလုံးသံမ်ားကို ၾကားေလရာ ဆုိင္းႀကိဳက္ေမာင္ကိုစာခ်ီးခမ်ာ ခႏၶာကိုယ္ လႈပ္လႈပ္ရြရြ
ျဖစ္သြားကာ သပိတ္ေမွာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ပါလာသမွ် ဆြမ္းေတြ၊ ဟင္းေတြလည္း ေျပာင္သြားပါေလေရာ။
ဆုိင္းႀကိဳက္ေမာင္
ကိုစာခ်ီးရဲ႕ အမ်ားနဲ႔မတူ ထူးျခားတဲ့ ကႀကိဳးကကြက္ေတြကေတာ့ အရပ္ပုျခင္း၊ မ်က္ႏွာျပားၿပီး
စပ္ၿဖဲၿဖဲ အၿမဲေနျခင္း၊ ၀က္ၿခံမ်ား ေပါက္ျခင္း၊ သြားတက္ပါျခင္း၊ ညာဘက္ပါးတြင္ အမာရြတ္ရွိျခင္း၊
အလွအပအသန္႔အျပန္႔ လြန္စြာႀကိဳက္ျခင္း၊ သူ႔ၾကည့္သူမွန္သမွ် သူ႔ကို သေဘာက်တယ္ခ်ည္း ထင္ေနျခင္း၊
စာဘက္မွာ လြန္စြာဥာဏ္တုံးသေလာက္ မိန္းကေလးမ်ား၏ ဟန္ပန္အမူအရာနဲ႔ အ၀တ္စားမ်ားကိုေတာ့
အေသးစိပ္ မွတ္မိတဲ့ အာဂစြမ္းရည္ရွိျခင္း၊
သူနဲ႔ သိသိ.. မသိသိ ေတြ႔ရာလူကို ဆြဲၿပီး လြန္စြာေလေပါတတ္တဲ့
အက်င့္ရွိျခင္း၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရုိက္ခံရ.. ေငါက္ခံရ.. အမွတ္အသား မရွိျခင္း၊ သူတုိ႔ညီေနာင္အခ်င္းခ်င္း
တစ္ပါးကို တစ္ပါး ဆုံးမလုိက္… စကားမ်ားလုိက္နဲ႔ တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္း ဆူညံပြတ္ေလာရုိက္ေနတတ္ျခင္း၊
ေတြ႔ရာလူကုိ ဂါလိ လုိက္ထုိးခ်င္တဲ့ အက်င့္ရွိျခင္း၊ စကားေျပာတုိင္း မ်က္ခုံးမ်က္စပစ္ၿပီး
စတုိင္လြန္စြာထုတ္ျခင္း၊
စာအံ ေက်ာင္းမတက္..တရားမထုိင္ဘဲ ခိုးအိပ္တတ္သူေတြကို လာလာေခ်ာင္းၿပီး
စာခ်ဘုန္းႀကီးအား မၾကာခဏ သြားေလွ်ာက္တဲ့ အက်င့္ရွိျခင္း၊ သူမ်ား ရယ္စရာေျပာရင္ ပါးစပ္ႀကီးၿဖဲၿပီး
သြားရည္ေတြက်ကာ ျပဴးေၾကာင္ၾကည့္ေနတတ္ၿပီး အူတက္လုိ႔မဆုံး ျဖစ္ေနတတ္ျခင္း၊ ၿပီးရင္
နားမလည္လုိ႔ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျပန္ျပန္ေျပာခိုင္းျခင္း၊
စာက်က္ၿပီး စာခ်ဘုန္းႀကီးေရွ႕
အာဂုံအလြတ္ျပန္ဆုိတဲ့အခါ ေရွ႕ဟာ ေနာက္ေရာက္၊ ေနာက္ဟာ ေရွ႕ေရာက္ အၿမဲျဖစ္ျခင္း၊ ပါးစပ္ကလည္း
အုိ..ေနဦး ေနဦး.. အုိး ေနဦး..ေနဦးနဲ႔ ခဏခဏေျပာတတ္ျခင္း၊ (သူတုိ႔ စာျပန္တာကို နားေထာင္တဲ့စာခ်
ဘုန္းႀကီးခမ်ာ မ်က္ႏွာအၿမဲရြံ႕မဲ့ၿပီး ေခါင္းကို ခဏခဏကုတ္ေနရျခင္း)၊ စာခ်ီးစာျပန္ၿပီး ကိုယ္အလွည့္ေရာက္ရင္ ရၿပီးသားစာေတြပါ ေမ့ေမ့သြားတတ္ျခင္း၊ ေျပာၿပီးသားစကားကိုလည္း
အခါတရာ မကေအာင္ ထပ္တလဲလဲ ေျပာေနျခင္း၊ စာခ်ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ အမူအရာေတြကုိ အတုခိုးၿပီး
ေျပာင္ေလွာင္တတ္ျခင္း၊ စာအုပ္နဲ႔ေတြ႔လုိက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းငုိက္တတ္ျခင္း……….ျခင္း……..ျခင္း....ျခင္း။ သူကား မယက္ဘဲနဲ႔ ျခင္းမ်ားစြာ ပိုင္ဆုိင္ထားသူပါတကား.......။
ဤသုိ႔ဤႏွယ္
ဆုိင္းႀကိဳက္ေမာင္ ကိုစာခ်ီးရဲ႕ ကႀကိဳးကကြက္အသြယ္သြယ္ကား စာဖြဲ႔မကုန္ စုံမွစုံပါပဲ။
ခုေတာ့ လူ႔ဘုံသုိ႔ သူခုန္သြားေလခဲ့ေလၿပီတကား။ ဆိုင္းႀကိဳက္ေမာင္ ကိုစာခ်ီးအဖုိ႔ေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ကိုယ္တုိင္ဆုိင္းေတြ တအားတီးၿပီး သား..သမီး..ဇနီးမယားဆုိတဲ့ ကႀကိဳးကကြက္ေတြ ေတာ္ေတာ္စုံေနေလာက္ၿပီ ထင္ပါရဲ႕.....
(စာသင္သားဘ၀ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အမွတ္တရ)
